2007ko urriaren 4a, osteguna, 20:00. San Inazioko futbol zelaian negoen. Esan zidatenaren arabera, ostegunetan, 20:00-etan entrenatzen zuen niri, Bilbon negoen bitartean, entrenatzeko aukera emango zidan futbol taldeak. Arduradun itxura zuen gizon zahar batengana jo nuen. Hari, San Inazioko jubenilen entrenatzailearen inguruan galdetu nion. Hark, kanpoan zela eta eskuz seinalatu zidan gizon batekin hitz egin nezan gomendatu zidan. Hala egin nuen. Honek, entrenatzailea Mexikon zela berretsi zidan. Baina, ordezko bat zutela eta iadanik entrenamendua hasia zela ere esan zidan (hau dena, eskuz mutil talde bat adierazten zidan bitartean). Begirada bat bota nien. 18 bat mutil. Gehienak altuera handikoak.
Aldagelan sartu nintzen eta arropaz aldatu. Bitartean buruari birak ematen nizkion. Oso altuak ziren. Nire berezko taldearen (Zarautz K.E.) maila berean zeuden (edo hala uste nuen). Ez nituen ezagutzen. Euskaldunak ote? Jatorrak ote? Onegiak ote? Nire hartan nenbilela, zelaira atera nintzen. Ordezko entrenatzailearekin hitz egin, eta honek berotzera bidali ninduen. Hala ari nintzela, taldearen nondik norakoa ulertzen saiatzen nintzen. Ariketa fisikoak egiten ari ziren eta horrek ez zidan asko erakusten. Nahikoa berotu nuela erabaki nuenean, etrenatzaileari jakinarazi nion eta ariketan sartu ninduen, nire ohiko postua zein zen galdetu ondoren. Ariketa sinplea. Ez zirudien aparteko ezer zirenik, beraien mailan egongo nintzela sinesten hasi nintzen. Bitartean, kideak, euren buruak aurkezten hasi zitzaizkidan... gazteleraz lehenengoa, gazteleraz bigarrena, gazteleraz hirugarrena... Ariketa bukatu zenean, entrentzaileak ofizialki aurkeztu ninduen taldearen aurrean. Oso arrera ona egin zidaten, segituan sentitu nintzen taldearen kide bat gehiago. Bereziki mutil batekin hitz egin nuen entrenamenduak iraun zuen bitartean; Ikerrekin. Kasualitatea. Entrenatzaileak bi talde bereizi eta partidua antolatu zuen. Hasi ginen. Ez nuen hura gehiegi ulertzen. Hark ezin zuen Jubenilen Euskal Ligako talde bat izan. Ikerri galdetu eta Bizkaiko Jubenilen bigarren mailan zeudela jakinarazi zidan. Orduan zer "San Inazio" zen gure maila berean zegoena? Gasteizkoa. Pixka bat lasaiturik, baina dezente zapuzturik, partiduan jarraitu nuen. Aise moldatu nintzen eta pare bat erakustalditxo egiteko aukera ere eman zidaten.
Luze gabe, partidua bukatutzat eman zuen Mr.-ak eta dutxara abiatu ginen.
Euskaldunak ote? Jatorrak ote? Onegiak ote? Ez, bai, ez, hurrenez hurren.
Txarregiak?
Aldagelan sartu nintzen eta arropaz aldatu. Bitartean buruari birak ematen nizkion. Oso altuak ziren. Nire berezko taldearen (Zarautz K.E.) maila berean zeuden (edo hala uste nuen). Ez nituen ezagutzen. Euskaldunak ote? Jatorrak ote? Onegiak ote? Nire hartan nenbilela, zelaira atera nintzen. Ordezko entrenatzailearekin hitz egin, eta honek berotzera bidali ninduen. Hala ari nintzela, taldearen nondik norakoa ulertzen saiatzen nintzen. Ariketa fisikoak egiten ari ziren eta horrek ez zidan asko erakusten. Nahikoa berotu nuela erabaki nuenean, etrenatzaileari jakinarazi nion eta ariketan sartu ninduen, nire ohiko postua zein zen galdetu ondoren. Ariketa sinplea. Ez zirudien aparteko ezer zirenik, beraien mailan egongo nintzela sinesten hasi nintzen. Bitartean, kideak, euren buruak aurkezten hasi zitzaizkidan... gazteleraz lehenengoa, gazteleraz bigarrena, gazteleraz hirugarrena... Ariketa bukatu zenean, entrentzaileak ofizialki aurkeztu ninduen taldearen aurrean. Oso arrera ona egin zidaten, segituan sentitu nintzen taldearen kide bat gehiago. Bereziki mutil batekin hitz egin nuen entrenamenduak iraun zuen bitartean; Ikerrekin. Kasualitatea. Entrenatzaileak bi talde bereizi eta partidua antolatu zuen. Hasi ginen. Ez nuen hura gehiegi ulertzen. Hark ezin zuen Jubenilen Euskal Ligako talde bat izan. Ikerri galdetu eta Bizkaiko Jubenilen bigarren mailan zeudela jakinarazi zidan. Orduan zer "San Inazio" zen gure maila berean zegoena? Gasteizkoa. Pixka bat lasaiturik, baina dezente zapuzturik, partiduan jarraitu nuen. Aise moldatu nintzen eta pare bat erakustalditxo egiteko aukera ere eman zidaten.
Luze gabe, partidua bukatutzat eman zuen Mr.-ak eta dutxara abiatu ginen.
Euskaldunak ote? Jatorrak ote? Onegiak ote? Ez, bai, ez, hurrenez hurren.
Txarregiak?
No hay comentarios:
Publicar un comentario