Nadiak ez zuen behin ere
eskola zapaldu, baina bazekien hura zela umeen tokia. Nadiari, ordea, haurtzaroa
lapurtu zioten, zapaldu. Eta zapaldu diot ez zutelako haurtzarorik gabe utzi;
haurtzaro beldurgarria eman zioten. Berak 10 urte egin aurretik hil zituzten bere gurasoak eta ezin izan zuen
eurengandik balorerik jaso. Izebaren platereko apurrak ziren bere eguneroko
ogia eta nekazarien gurdietatik gainezka egiten zuen lastoa aterpea. Nadiak
bere azalean jasan zituen uzta txarreko urteak.
Baina egun batean, bizitza
aldatuko zion bidaia hasi zuen. Al-Yamah-era, eskualdeko hiriburura, joango zela
erabaki zuen. Han dena zen berria. Garatutako herrialdeek diru asko sartu zuten
bertan eta asko nabari zen; ospitaleak zituzten, eskolak, autobusak nonahi... eta
unibertsitatea. Nadiak gerora jakin zuen helduek ere badituztela eskolak.
Gerora jakin zuen ez zaiola inoiz uzten ume izateari, ikasteari dagokionean.
Nadiak haurtzaroa
berreskuratu nahi zuen, konfiantza irabazi bere buruarengan eta gizarteari
ekarpen bat egin ziezakiokeela sentitu. Helduen eskola hartara joan zen. Baina
eskola haren prezioa bertara joaten zien umeak bezain handia zen. Nadiak ez
zuen sekula irakasle haien eskolak jasotzeko aukerarik izango. Nadiak ezer
gutxi zekien liburuetaz, baina aise ezberdin zitzakeen lore mota asko eta asko.
Ez zuena Nadiak espero zera zen, loreak tranpa hutsak zirela, estrategia bati
jarraiki sorturiko egitura harroputzak, sistema global zapaltzaile batean
besteen gaitzetik probetxua ateratzeko modua. Hori jakin zuen egunean, Nadiak, bost
urte zeramatzan hiriburuan, hiru unibertsitateko ikasgeletako garbitzaile
moduan lanean eta bizitza osoa eskoletako azalpenak arbelean ahaztuta uzten
zituen irakasle baten zain.
