Komando Bizkaia

Deiaren zain nagon...

2012-01-25T15:56:00.001+01:00

Orri zuri bat eta idazteko beharra. Beharbada idazteari berrekingo niola esan nizula oroitzen dut. Bada, dena idatzi nahiko nuke, burutik pasatzen zaizkidan huskeri guztiak. Erregistratuta gera daitezen nahiko nuke eta gero zuri bidali eskutiz batean, zuk irakur ditzazun, nik sentitzen eta pentsatzen dudana errespetatzen eta haintzat hartzen duzun horri.

Gaur, 1981-eko iskribu bat irakurri ahal izan dut zuhaitz baten sabelean, hain juxtu nire aitak soldaduzka egiten pasa zuen urtekoa. Ceuta. “... y tallo corazones a navaja en el torso desnudo de un naranjo”, Kutxi Romeroren lirika nerabilkin buruan. Gero, ’78-ko beste zauri bat begiztatu dut. Lehenokoa baino zaharragoa. “Ezer ez zuhaitz baten bizitzan”, esan du amak. Orbela “lepo” lurrean, munduaren nekearen ondorioz eroriko balira bezala, irailean edo. Berri txar asko munduan eta bat bera ere ez mendi haren puntan. Saiek eguneroko hegaldiarekin agurtu gaituzte. Baita etxolako basozain itxurako abeltzainak ere. “¿A donde vais?” neska batek. Guk erantzun. “Zirkular bat in behar dute”, hark lagunei. “Euskal Herritik atea ta galdu?” amak, zuhur. “Honbre, euskaldunak zeate ta!” haiek, harrituta. “Zarauztarrak. Zuek?” “Goierri; Beasain, Ordizi...”. “Geure herrian gatibu” pentsatu dut nik.

Egunotako abestia izan dut gogoan mendian. Jakin nahiko nuke ea lirikak noizbait batenbat hunkituko duen eta eragingo dion aldaketaren bat, oso txikia bada ere, bere barnean. Lagunek deitu egin naute, orain bi minutu, konposatu berri dudan abestia osatzen duten akordeen inguruan galdezka. Deitu egin naute. Ez da gutxi. Taldea entseatzeko geratu da. Hiru ginen taldekide izanda ere falta ginenak. Nire falta somatu dute. Nik eurena. Hilabeteak daramazkit taldean entseatu gabe. Faltan botatzen dut. Bakarka ibili naiz taldeak izan ditzakeen irrikikak asetzeko proiekturako lana aurreratzen. Nire aportazioa egin nahi dut, zu kanpoan zaren bitartean.

Jakin nahiko nuke, abestiaren hitzek benetan esanahi bereziren bat baduten niretzat, edo oso merkea den ekialde hurbileko gatazketako baten kaltetu larrienei erreferentzia egitea eta horregatik egin dudan. Maite dut Adala. Beharbada edonor da gai ume haien lekuan jarri eta hiru hitz elkarren segidan kantu batean biltzeko. Halakoak telebistan ikustera ohituta gaude. Ni behintzat bai. Beharbada abestiko nire hitzek ez diote beste inori balioko herrialde garatuek garapen horri jarritako prezioaren ondorio krudelenak garestiegiak direla argi ikusteko. Niri bai, nire hitzak direlako eta idatzita ikustean balio bikoitza hartzen dutelako.

Gaur, herrialde arrotz bateko telebista-kate arrotz batean entzun ahal izan dut Pablo Nerudaren obraren bateko esaldi... sakona, urduritasunaren erakusgarri zela antzeztu nahi zuen aktore baten ahoan, tonu jostatian, esaldiari duen sakontasuna kentzeko ahalegin gehiegizkoa agerian utzi nahiean-edo: “La poesía no es de quien la escribe, sino de quien la necesita”. Hala nahi duenak hausnar beza.

Hemen ditun, egunean zehar pilatutako eta hirekin elkarbanatzeko aproposak izateagatik horretarako berberarako desio sutsua piztu zidatean ideia askoren artean orain berreskuratutakoak. Hi gabe logale naun. Gaurko gauak min bat eta bi ohe. Deiaren zain nagon...

Irlandara eginiko bidaia batekin hasi zen

2011-12-26T22:06:00.000+01:00

Irlandara eginiko bidaia batekin hasi zen. Lagunartea indartu genuen, hainbat uste indartu. Gerora izandako elkarrizketei gero eta gehiago zor diet. Ez dut ahantzi, hala ere nondik natorren. Oinak lurrean ditut. Kostaldekoa naiz. Kantauri itsasoko hegiak bira egiten dueneko jendartekoa naiz. Zimurrak itsasoari men egiten hasten dira etxetik 5 minutura; hegan.

Herria jendarteak egiten du. Badakit, baina, zein jendarteri zor diodan mirespena. Hark hartu nau herritar gisa. Haren zati naiz. Hura naiz. Pertsona oso gutxirekin identifikatzen omen da norbanakoa. Nik zer dakit?

Tortura gauza txarra da. Oso txarra. Ehun orrialde hartu eta bertan torturaren aurkako pentsamenduak idatziko banitu ere, ez nuke lortuko azaltzea tortura zein gauza txarra den. Hurruti ikusten ahal dugu? Badakit zerbait. Zuk ez dakizu. Edo ez duzu ikusi nahi.

Irlandan hasi zen. Hura ez zen txantxetako gauza izan. Ekaineko 2011 zen. Hura ez zen txatxetako gauza izan. Nork apostu uste baino gertuago dagoela? Zein tristea den arrazoia izatearen sentimendu gazi-gazia edukitzea. Erraturik zaudela imajinatzeko beharra, desioa. Hizkuntza bera bere zati dela sentitzen duen lagunari, kexu den horri, hitzon jabe denaren errespetu osoa.

San Tomas, duela bi urte. Gau txarra, nonbait, kideentzat. Elkar ikusten zuten azkeneko aldia izan zitekeela uste zuten. Edo, behintzat, ez zekiten ziur ez zela hala izango. Gaur harro naiz zuetaz, madrilen, cadizen, parisen... Eta ez dakit ondo nora joan. Zuenagana hurbiltzea ona izan da. Ez naiz damu. Gauza asko egingo nituzke aldatzeko, benetan. Non hostia jaio naiz ba? Ez dakit. Eta ez nau bat ere harritzen.

Errealitatea gara, hala ere. Ziur izan. Ez sinestu, sentitu. Pixkanaka. Nafarroa. Nork apostu uste baino gertuago dagoela? Tortura. Umiltasuna zor diegu. Muxu bana jaso beharko lukete, gutxienez. Errealitatea ezkutatzen saiatzearen adierazpide gordinena. Sinestu, ez sentitu; ez ginateke gai izango.

Gerora ikuste dira gauzak, ordea. Irlandan hala izan zen. Harresiek hitz egiten dute. Ozen. Zentsurak ere ozen egiten zuen hitz, aspaldi, alboko herrian. Memoria. Etorkizuna bahitu al digute? Zenbateko hipoteka ordaindu behar dugu? Utzi gazteei politika egiten. Ez itzazue denak kartzelatan sartu behitzat. Eta asko eskatzea bada, utz itzazue etxetik gertu, eurek bidaia dezaten, gustoko dituzten lekuetara, gustoko dituzten lagunekin. Ebidentzia suntsitzearen ebidentzia argiena. Eta zuk zer uste duzu? Arduratu egiten nau. Noski arduratzen nauela. Goizeko laurak eta oraindik esna. Madriletik gertuegi aukeran. Utzi herriari egiten. Hark hartuko du lekua. Ari da hartzen. Nik itxura ikusten diot honi guztiari. Ni unkitu egiten nau. Zenbat gauza egiteko, eta zein denbora gutxi. Forma hartzen ari da. Hala ere, beste lau aitzakia falta zaizkit oraindik hau idatzi, hustu eta beste atobus bat hartzeko, eta sekulako goxotasunarekin benetan zerbait egiten ari naizela sinisteko neure burua bortxatzeko.

Irlandan hasi zen. Baina ez zen han bukatu. Are gehiago, han ez da bukatu. Urduri jartzen nau, batzutan. Orain bai. Eta orain ez. Ez zait gustatu esaldi hori. Eta ezta ere estilo aldaketa hau. Diskurtso aldaketa. Estrategia bera. Nafarroa. 10 egun. Ostirala. Bihar astelehena izatea nahiko nuke Euskal Herriaren egutegian, “garaipenaren ondotik hasiko baita guretzat benetako guda”. Nire bidaia ez da bukatu. Kostan naiz. Ez dago gaizki. Baina ez da nahikoa.

Gora CAP!

2011-11-05T16:55:00.007+01:00

CAP erakunde narko-militarrak Euskal Herriari

CAP erakunde narko-militarrak dokumentu honen bidez adierazi nahi ditu haren oinarri ideologiko-politikoak eta euskal gizarteari erakustera eman nahi dio ideia horiekin bat datozen ekintza armatuak eta drogazkoak azkenera arte eramango dituela jarraian aipatuko diren helburuak lortzeko:

1. Pandero da taldearen etsai nagusia eta haren deuseztatzea da taldekideen helburua.

2. Apirilaren 4a da taldekideek haintzat hartzeko eguna eta berau erabiliko da beharrezko ospakizunak eta aldarrikapenak egiteko.

3. Gillermo da taldearen profeta, baina, taldeak ez du hierarkia militarrik onartzen eta gainontzeko kide guztiak maila berean kokatzen ditu.

4. Marmol da erakundeak duen biltoki nagusia eta erabaki gorenak bertan hartu beharko dira haintzat hartuak izan daitezen.

5. Taldeak MITO erakundearekin duen ituna mantentzen du helburu komunen alde batera borrokatzeko (Utrecht-eko Ituna, 2007) eta prest ageri da etorkizunean ere egokiak derizkion akordioak sinatzeko.

Comando Anti Pandero

CAP

Euskal Herrian, 2011eko apirilean

SKASTI, Bilboko aste nagusia, 2011ko abuztuaren 25a

2011-11-05T16:38:00.001+01:00

"Batzuk jakingo duzue orain dela ez asko kontzertua eskaini genuela Kukutza gaztetxean. Ildo horretatik, adierazi nahi dugu krisi ekonomikoak eta eredu kapitalista emergenteak, besteak beste, ekimen pribatua gorakada nagusian jarri duen garai honetan eta autogestioaren defizita nabaria deneko egunean, SKASTIk sinesten duela posible denik beste kultur eredu bat, zeinean autokudeaketan oinarritutako ekimen askeak paper nagusia beteko duen eta Euskal Herriko gaztetxe guztiak asmo horiek guztiak betetzeko espazio izango diren. Kulturaren ikuspegitik “puntu-bero” diren gaztetxeetako kideak elkarlanean aritzen direnean eta aurretik aipatutako presio arrotz hori gainditzen denean lortuko da herri honek duen kultur potentzialitate guztia garatzea.

Horregatik, kontzertu hau eta, bereziki, abesti hau eskaini nahi dizkiogu, bere garaian amets bat izan eta Errekaldeko gaztetxea izango zen eraikina biziberritu zuen gazte taldeari, eta baita ordutik hona Kukutza gaztetxearen alde lan egin duen orori ere.

Kukutza ikutu bez!"

Behin Fisika Gaindituta

2011-11-05T16:32:00.002+01:00

Lurrazalaren puntu batetik munduaren aurkako muturreraino zulo bat egin bagenezake eta bertan hutsa egitea lortuko bagenu, ez genuke geure burua zulora bota besterik egin beharko bidaia ezin hobea egiteko, izan ere, grabitatea arduratuko litzateke lehenengo erdian, hots, nukleorainoko bidaian, eskuratutako abiadura balaztatzeaz, planetaren aurkako puntuan geldiunera iristeko.

Jarrai Beza

2011-11-05T16:30:00.000+01:00

Skastiren inguruko hausnarketek unkitzen dute bereziki nire barnea egun berezi hauetan. Eta are gehiago zapelaitz batek esan zidanetik taldekide sentitzeak ahalbidetu ziola hegan egitea. Eta bidean idazten dut, une apropos batean. Musika gogorreko diska bat balerrian, pantaila begietan. Denbora aurrera doa eta gu betiko lekuan, baina helburu berriekin. Taldeak aurrera egingo zuela erabaki genuen, eta zin egin. Badugu mila ideia bakoitzak bere buruan. Horrek zera esan nahi du, ez gaudela hilik. Eta eskenatokira igotzen denak badaki zertaz ari naizen. Sentsazio gazi-gozoa, baina berriz bizi nahi duzuna, kosta hala kosta. Zapi lagunekin ikus ahal bezainbeste jenderen gauak alaitzeko ardura hartzen saiatzeko bazainbeste adorererekin elkartzeko desira. Haiek ere, bi abesti baino gehiago erreskadan entzuteko prest egotea da baldintza bakarra. Eta horrek bultzatzen gaitu beste gau batez hotza pasa eta lokalean sartzera ke artera, hautsiriko beste gau bat izango dela jakinda ere, konpainia ezin hobean. Abesti berri baten zortzi ikuspegirekin bat egiten saiatzea da lau pareten artean gerta daitekeen gauza politenetakoa.

Garai ilunak, beharbada norbanakoarentzat, baina garai politagoen aurretik bizi beharreko iluntasuna hitzetan eta doinuetan. Aro berri bat jaiotzen ari deneko beldurra. Irrikaz jasotako beldurra. Taldeak egiten du ume bilaka ez nadin, jostailu hautsiak soilik eros ditzaken familia bateko umea. Hitzik egin gabeko bidaiak gogoan. Sei urteko bidaia....

Jakin badakigu, eta ondo jakin ere, oholtza gainera igotzea jendartera gerturatzeko modu xume bat besterik ez dela. Kontrakoa dioenak ez gaitu ondo ezagutzen. Eta badakigu, baita ere, gugan jarritako zentzumenen jabeek osatzen dutela taldea, eta handi egin. Zuzeneko emanaldi bakoitzean aspaldiko lagun bik elkar egiten duten bakoitzean taldeak irabazten du. Bikote batek egoera berdinean muxu bat elkarbanatzen dutenean ere gauza bera gertatzen da. Zuzenekotik at ez dago bizitzarik. Ez guretzat. Urte bete denbora asko da. Larregi. 9 hillabete ere bai. Bizitza batek nahikotasuna eskuratzeko behar duen denbora bera. Ez da, hala ere, hutsetik sortuko, hori kondaira hutsa da. Aurreko izate batetik eratorritako kumea izango da, indartsuagoa eta helduagoa. Landuagoa. Mezu finko baten bilaketan sortutako zortzi aitako kumea.

Denbora gutxiegi barrena zerk unkitzen digun jakiteko, eta barrena nola hustu dezakegun ikasteko, entzun nahi gaituen ororen baimenarekin, noski.

Taldeak...

Leioa-Zarautz, 2011-07-07

2011-07-11T00:42:00.006+02:00

“Zaharra zara, Bilbo” dio abestiak. Eta hala da. Eta polita. Behintzat lau urte polit. Eta bat gehiago, gutxienez. Jaietan ere elkar ikusiko dugu, ziurrenik. Hala ere, orain etxera noa, loturarik gabe, ustez, lana eginda. Eta ondo eginda.

Mendiak txikitu dituzte, euren bihotzen lez, abiadura handiz. Gaurkotasunari moldatzen zaion garraiobidea behar. Krisi putakumea. Hala ere, leiotik begiratu eta ez dut krisirik somatzen, ez ekonomia arloan behintzat. Garunaren gaitasunaren batazbestekoaren krisia agian. Zergatik diodan hau? Argi dago. Erotu egin gara. Egungo egoeraren aurrean jarrera koherentea hartuz gero, data baten izena jarriko dizute, “benetako demokrazia orain!” leloak norbait irain baitezake. Ja. Bertakoek ez dute santu bat ospatu nahi, aldarrikapen bat egin nahi dute, sistemak bizkarra eman diela salatzeko. Normala. Ez zinateke sutan jarriko 4 seme-alaba izan, langabezian geratu eta bankuak etxea kendu nahi izango balizu, hipoteka ordaindu ezin duzulako eta hura pagatzeko saldu nahi duzun 500 zaldiko kotxea inork erosten ez dizulako krisi garaian? Normala. Baina, kontuz, “benetako demokrazia orain!” leloa arriskutsua da. Ja. Arriskutsua dena kapitalismoaren egungo ikuspegia da. Agintarien ustez demokrazia osoan bizi gara. Ja. Asko falta zaio honi demokrazia izateko, txo. Bakearen alde eta euren herriaren nortasuna errespeta dadin lan egiten duten pertsonak kartzelaratzen dituen estatu bat ez da demokratikoa, lagun. Ez jauna.

Aldaketa. Etxetik gertuago. Arrazoi bat nahi dut egunero ohetik jeikitzeko bezain sendoa. Zertarako ikasi? Jakintzak zoriotsuago egngo al digu ba? Eta zertarako zoriontsu izan? Fede itxuz gara zoriontsu, norbaitek, behin, bizitzaren funtsa zoriontsu izatearen bilaketa zela esan zigulako. Eta hura zer da, Jainkoa? Behintzat horri helduko diogu.

Poesiak unkitzen nau. Musikatua bada hobe. Orduak pasa nituen bertso sorta malenkoniatsuak doinu gogor bezain krudelekin irensten. Ez dakit onik egiten didan. Baina hausnarketa egitera narama behitzat. Gaur, musikaren dekadentzia ohartu naiz. Irratiak ez du irizpiderik. Non da sormena? Globalizazio putakumea? Kultura gabeziara harturiko bidearen abidaura beldurgarria da? Munduaren punta bakoitzean bizi diren pertsona biri abesti bera gustatzea ez da naturala. Ezta zortzi irrati kate edukitzea ere, guztiek abesti berberak jarriko badituzte. Zergatik ematen digu beldur txiki izateak? Txikitan beti irakasten ziguten txiki askok handi bat mendean hartu dezaketela, eta are gehiago, aniztasun horrek egiten zuela txikia handi. Rocka bukatu da, lagunok. Saia zaitezte etxeko diska guztiak ahalik eta luzeen gordetzen zeuen armairu gogokoenean.

Ez dugu ezer aldatuko, ezinezkoa da. Iraultzailea ezkertiarra eta abertzalea bazara ETAkidea zara. Iraultzailea eta abertzalea bazara ETAkidea zara. Besterik gabe abertzalea bazara ETAkidea zara. Finean, euskalduna bazara ETAkidea zara. Zure bizilagunaren suiaren txakurraren zaunkak euskarazko fonetikaren antzarik badu ETAkidea zara. Gazte mungimenduetako kideen atxiloketek zerbait konponduko dutela uste al dute? Honek gogora dakarkit gida kataluniarrak Belfasteko muralen aurrean esandakoa: “Soldadu britaniarrek gazte errepublikazale irlandarren aurka eginiko eraso bakoitzaren biaramunean, beste horrenbeste edo gehiago egoten ziren prest IRAren borrokarekin bat egiteko.” Badirudi estatuak garbiketa bat egin nahi duela. Baina, garbi diote: “Zorionez, gure herrian ez da ideia politikorik epaitzen.” Ja.

Zein da David eta zein da Goliath?

2009-01-29T15:17:00.004+01:00

"Escribo en vano, pero escribo. Invoco desde el interior en busca de lo perfecto. Porque el deseo nos hace fuertes en la búsqueda. Busco la paz en el mundo mediante fusiles, la rendición mediante piedras... y solamente encuentro una puta estrella de séis picos en un cielo que no le pertenece. Me gusta la armonía de los llantos de miles de psicópatas extremistas de metro y medio. Son buenas las consecuencias de una guerra, pero son mejores las de una masacre. En una se derrama sangre, en la otra sangre y dignidad. En el ejército se enseña a defender y a salvar vidas, por eso, hay que exterminar las escuelas. Una educación terrorista contra un gobierno humilde y respetuoso. Una guerra no fue suficiente para demostrar que séis millones de balas son muchas y que una vida humana es muy poco, y que una cámara es muy pequeña... Pero sigo buscando entre barras roji-blancas... y solamente encuentro una puta estrella de séis picos en un cielo que no le pertenece."

Guztiok bat?

2008-11-08T23:16:00.013+01:00

Asperturik naukate, eta nazkaturik, aberriaren salbatzaileek. Narda sentitzen dut, super euskaldun sentitzen den batek, maila ustez baxuagoko beste batekin gurutzatzean sentitzen duen mespretxua sumatzean. Asko dira garuna txiki eta amorrua handi duten gazteak. Ez dakit beste herrialdeetan, baina geurean, tamalez, horrelako gazteek sasi-abertzaletasunean aurkitzen dute irteera. Ez diezadala inork gaizki uler, faborez. Anitzetan sentitzen dut amorrua, neuk ere, herri honen egoera politikoari begirada bat botatzean. Baina, bereiz ditzaket nire amorrua sortu, eta beraz, pairatuko dituztenak, gainontzeko guztiengandik. Ez dut ulertzen, aberkide abertzaleak mespretxatzean ekintza abertzale (hau da, “aberriaren aldeko”) bat egiten ari dela uste duen inor.

Ez al litzateke egokiagoa izango independentziaren alde gauden guztion indarrak batzea dependentzia egoera errepresibo hau eragiten duenaren aurka? Badirudi jendeak ez duela hain garbi ikusten. Herri bat ez du sortzen, ene ustetan, biztanle guztiek ideia bat konpartitzeak. Herri bat, hori baino zerbait gehiago badela uste dut. Herri bat, nortasunak egiten du, hizkuntzak, kulturak, aniztasunak, biztanleen aniztasunak.

Niri, esate baterako, ez zaizkit euskal dantzak gustatzen, pilota partidek aspertu egiten naute, trikitixak burukomina ematen dit eta ez ditut marradun kamisetak erabiltzen. Bestalde, capoeira ikasiko nuke gustura, patinarekin aritzen naiz, ska-punk eta heavy-a abesten ditut eta galtza nahiz zapatila zabalak jantzi ohi ditut. Ezagutzen nauen norbaitek euskalduna ez naizela uste badu, esan diezadala aurpegira.

Askori betetzen zaio ahoa sozialismo, tolerantzia, mestizaia eta abstraktutasun handiko beste hitzekin. Beno, neu, izatez, mestizoa naiz, eta harro nago, euskal kulturaz gain, kultura espainiarra ezagutzen baitut jende askok baino hobeto. Familiaren erdia kanpotik etorritakoa da, garai ekonomiko zailetan, lan bila. Egungo neure aberriak, besoak zabalik jaso zituen nire arbasoak, hauek gehien behar izan zutenean. Ez naiz batere lotsatzen, eta ez dut uste hala beharko nukeenik, aniztasuna baita, berriro diotsuet, ene ustez, Herri bat, eta kasu honetan pertsona bat, osatzen duena. Euren lurragatiko maitasuna mantentzen badute ere, errespetu handia diote dena eman dien herriari. Hauen seme-alabek, senar-emazte euskaldunak izan dituzte, eta, aldi berean, seme-alaba euskaldunak. Ni neu horietako bat. Ezagutzen nauen norbaitek euskalduna ez naizela uste badu, esan diezadala aurpegira.

Potrotaraino nauka gai honek.

Barkatu begi urdineko gazte ilehori garaia ez izateagatik… baina, hala ere, Gora Euskal Herria askatuta! Gora Euskal Herria sozialista!

"Denok eman behar dugu zerbait..."

Zorionak, [Xa(Bi]No)!!!

2008-09-28T23:17:00.008+02:00

Igande gaua, eta sekulako astebukaera ahaztezina bizi izanaren sentsazioa. Nire udako azken astebukaera izanik, ezin hobeto aprobetxatu dudala uste dut.
Gaur, Binoren urtebetetze eguna denez, honi eskaini nahiko nioke sarrera hauxe. 19 urte igaro dira. 19 urte elkarren ondoan. 19 urteotan izan dudan lagunik onena izan da, inongo zalantza izpirik gabe. Egunero izan dut alboan edukitzearen sentimendua, auzo berean bizi izan ginenean, nahiz, ikasketen erruz, hiriburu erraldoi batean galduta aurkitu izan naizenean.
Nirekin konpartitu ditu bizitzako (eta aurretiko) arlo ugari. Jaio aurretik, bion amek (gurasoek), ospitaleko egonaldia konpartitu zuten. Hortik aurrera ikasgela, parke, jolas, bidaia, kirol, parranda, musika... bezalako gauzek lotu gaituzte.
Horrez gain, idatzi nahi eta ezingo nituzkeen mila bizipen azaldu gura nuke, baina, gehiegi eta sendoegiak lirateke momentu horiek niregan izandako eraginak, beraz, une batez idazteari utzi eta haietan pentsatzea (...............) besterik ez dut, berari (inoiz hau irakurtzen badu) berdina egin dezan proposatu ondoren.
Besteik'pe, zorionak ta urte askotako...

P.D: Eskerrik asko atzoko egunean zoriondu ninduzuen guztiei. Eta eskerrik asko, batez ere, astebukaera hau niretzat ahaztezina bilakatu duenari. Egin zenidakeen oparirik politena izan da. Maite zaitut.

P.D.2: Atzo, nire urtebetetzea izateaz gain, Gudari Eguna zen, baina, ez "sasi-gudari" eguna. Beraz, Euskal Herriaren historia umilean zehar euren herriarengatik dena eman dutenei... Agur eta Ohore.

I'm your fan number 1

2008-08-26T23:13:00.009+02:00

Lasaitzeko unea. Eskuak teklatu gainean pausatu eta gehiegi pentsatu gabe, nire gogotik zeharkatzen diren pentsamenduen isla nire txoko honetan paratzeko unea.

Izan ere, niri bost axola 2 metroko altueran kokatzen den eta horiozontalarekiko 30º-ko inklinaziona duen malda bat jaisten hasi den eskiatzaile hipotetiko batek aipaturiko maldaren bukaeran aurkitzen den 10 metroko sakonerako eta 5 metroko zabalerako zuloa gainditzeko bezainbesteko abiadura izango duen, 70kg-ko masa duela eta elurrak eskien gainean eragiten duen marruskadura indarraren koefizientea 0,024 dela baldin badakigu? Ea ariketa asmatu duenak airearen baldintza arbuiagaitzak arbiuatu dituen eta eskiatzaile hipotetikoa zulo hipotetikoan erortzen den hipotetikoki. Ea arbuiatutako baldintza klimatikoek zuloan izotzaren existentzia ahalbidetzen duten, eskiatzaile hipotetikoaren heriotza hipotetikoa ondorioztatuz. Emaitza = Fisika Puta!

Baina gaur ez naiz fisikaz arituko, zeuretaz arituko naiz, zeuri idatziko dizut, zeuretan pentsatzen baitut. Zeuretzat idatziko dut. Azkarregi, omen zen. Azkarregi egiak esateko? Azkarregi elkar ezagutzeko? Azkarregi... zertarako?

Ez dira garai onak dantzarako, baina bai, musika eta eskenatokia aukeratzen joateko. Eta jakin al dezaket zein jantzi eramango duzun neure gauean? Gorria baldin bada, lotsatu egingo naiz, beltza bada, alaitu. Ba al du explikaziorik ilean daramazun loretxo horrek? Eta ez zaitez nahastu, ez zara "lorea daraman lore bat". Lorea daraman emakumea zara. Neuk jarri nituen zelaia, gaua, eta marea bizien doinuak, eta zeuk irribarrerik politena. Saetarik abestu nahi, Ijitoen hirian? Neuk nahiago reggae bat Jamaikan...

Ez zenion ihesari eman, beraz gustura zeunden "Ihesa" entzuten. Ni izerditan blai nengoen eta zu oraindik guztiz jantzita. Agurrik ez, hori bai, "bestia nere kontu...". Eta atsegin nuen Miami Beach zu alboan bazintudan. Eta are eta gehiago atsegin nuen lehengusuaren tabernan. Aberkiderik ikusi al duzu ondoko mahaian?

Ordu asko, baina txikiak, elkarrekin. Hizketaldi luzea, hiztun onenarekin. Eta azkenean zer? Aitari kasu egin behar. Behin, bitan eta hirutan. Eta bidaiako autobuseko aurpegi bera mila bider. Eta barrea eragin zidan eskaera bihurria. Eta beste mundura bisitaldi gidatua. Eta hotzikarak eguzkiaregandik ezkutaturiko herrialdeetan. Irribarre anestesikoa, arnasketa anti-anestesikoaren ondoren. Ordua gainean. Eguzkia aise. Igogailurik ez ispiluan.

Isiltasunarekin borrokan, eta borroka, inoiz baino ozenagoa. Ahaztezina izan zen, berezia izan zelako. Eta berezia izan zen, zu zeu berezia izateaz gain...

Eta momentu honetan leihora hurbiltzen ari zara. Baina, ni bertan aurkitzen naiz dagoeneko. Beharbada ez luzerako. Beldurtu egiten omen zaitu aurrera begiratzeak? Edo hobeki esanda, urrutira begiratzeak. Baina, zer diote zeure lagunek? Ziur polita izan daitekeela pentsatzen dutela...

Boof wt Fmfob

2008-08-04T01:48:00.008+02:00

Idazteko gogoak bultzatu nau, gaurkoan ere, ordenagailuaren aurrean pausatu eta idazteari ekiteko. Gauza ugari kontatzeko. Uda latza izaten ari da, zentzu guztietan, sentsazio eta emozioz beteriko uda. Horrek ondo sentiarazten nau, eta ondo sentiarazte horrek, ondo sentitzen naizela adieraztera behartzen nau, hein batean.
Jende asko darabilkit buruan, elkarren artean zerikusik ez duen jendea gainera. Klaseko jendea, kontzertuak eman izanagatik ezagututako konfiantzazko jendea, kontzertuak eman izanagatik behin ezagutu eta oraindik harremana mantentzea lortu dudaneko jendea, beste herrietako jaietara joan eta musika taldeengatik ezagutu nauen jendea, Betiko Lagunak, denbora tarte luze batek jipoituriko harreman batek bere horretan jarrai dezakeela ikusarazi didan jendea, iazko klaseko jendea, bizitzan ahaztuko ez dudan jendea (orain arte aipaturiko eta oraindik aipatu gabeko taldeetan sailka daitezke), arazorik eta kondiziorik gabe euren anaiatzat hartu nauen lagun taldea, aurtengoan izan ez bada, aurreko udetan nire alboan egon den jendea, aurtengoa bezalako uda batean ezagutu eta 9 hilabete inguru anaiatzat izan dudan jendea, garai batean lagun onak izatetik harremana galtzera iritsi ostean, geure bideak nola elkartu diren erakutsi eta 9 hilabetez anaiatzat izan dudan jendea, lagun onen neskalagunak izanik, nire lagun bilakatu direnak, aspaldiko garaiez hitz egitean barreak eragin dizkidan jendea, zaletasunak konpartitzeak lagunak izatera bultzatu gaituen jendea, lagun soilak izanik, zerbait gehiago izatera hel gintezkeela erakutsi didan jendea, lagun izatera heldu gabe, lagun izan gintezkeela erakutsi didan jendea, gauza politak pentsatzera eraman nauen jendea, amesten utzi nauen jendea, begirada batekin urduri jarri nauen jendea, berarengan nolabaiteko interesa pizten nuela beranduegi (ea ez den horrela) ohartu naizeneko jendea, nire lekua hauxe dela erakutsi didan jendea, zantarrak izanik, zantarrak ez direnak balioesten lagundu nauen jendea, nireganako estimua era batera edo bestera azaldu didan jendea, azken egun hauetako batean bere konfiantza osoa nigan jarri duen jendea, niregana zuzenduko zelako esperantza izanik, musika talde ezagun batek inguruko herri bateko jaietan emandako kontzertu batean esperantza hori errealitate bilakatu zuen jendea... azken finean, nire buruan eta, ondorioz, bihotzean sartzea lortu duen jendea.

Horrela jarrai nezake luzaroan.

Bada, itxaropena errealitate bilakatzeaz gain, nire buruan dudarik sartu duenik ere.

Gaurkoa, aipaturiko talderen batean sartzen den orori eskainia.

P.D: Ez dut izarren jabea ulertzen.

Riiiiiiiinnnnnnng!!!

2008-06-30T12:46:00.008+02:00

Bi hilabete baino gehiago izarrekin ametsetan. Bada zerbait.
Gauza asko jazo dira, noski, hura amestu nuenetik. Onak batzuk, txarrak besteak. Ikasteko asmo sutsuarekin utzi nion blogean idazteari. Nire orduko fedean, ikasten emango nuen denborarekin ez nuen bertan idazteko betarik izango. Eta izan dut bai, betarik. Nahi baino gehiago gainera.
Gauza askorekin topatu naiz ikasteko garaian. Gogo falta, motibazio eza, benetan ikasteko ohitura gabezia eta izutzerainoko materiarekin topatu naiz, besteak beste. Ondorioa, emaitza txarrak. Oso txarrak esango nuke. Uda jadanik, hainbeste desiotako uda. Zertarako eta inoiz baino gehiago ikasi behar izateko! Beno, kolpeak eta igaroko dudan uda ez hain onak eskarmentutzat balioko didatela espero dut behintzat, hurrengo urtera begira. Irailean ikasgaiak gainditzeaz gain, "egunero" ikasteko ohitura hartzea lortuz gero lorpen handia izango da. Hala ere, ez da erraza izango. Baino beno, oraindik garaiz nagoela uste dut. Esan bezala, ikasgaiak gainditzeko sakrifizio maila igo beharko dut, ordu gehiago sartuz eta lan gehiago eginez. Jende askori ondo doakio azterketa aurretiko "astetxoarekin" eta beharbada duen inteligentzia mailarako, ikasteko gaitasunerako edota burutzen dabilen ikasketen zailtasunerako (denetik egongo delakoan nago) nahikoa zaio. Ni orain koturatu naiz, niretzat ez dela nahikoa.
Ildo honetatik jarraiki, kritika txiki bat egin naiko nuke, zuen baimenarekin. Pixka bat nazkaturik nauka, azken urte honetan, nire "karrerak" jasaten dituen mespretxuak entzun behar izateak. Ez dut zehazki inor akusatu nahi, orokorreak hitz egiten dut. Entzuten dudan gutxiespeneko komentario orok biziki mintzen nau. Garbi utzi nahi dudana zera da, Biologia ikasten nabilela. Bost urteko Lizentziatura dela. Oraindik "amaitu gabe" dagoen zientzia bat dela. Bizia aztergai izanik, gauza konplexuak (bizia ezean, zer da konplexuagoa?) dituela bere baitan. Beste zientzia batzuetan ez bezala (Matematika, Fisika, Kimika... -hauek dira gehienbat ezagutzen ditudanak-) zaila izaten da orokortasunak bilatzea, hau da, multzo bati egotziko zaizkion legeak edo arauak finkatzea. Horregatik asko adarkatzen den zientzia da. Kasuan kasuko klase, ordena, familia, genero, espezie, barietate, arraza... aztertu behar da, eta sinets iezadazue, badira batzuk! Ez dut inola ere beste zientziarik (edo ikasketarik, orokorrean hitz eginez gero) gutxietsi nahi, baina bai Biologia haien parean jarri. Bizkarrean kolpetxoren bat emango nioke gustura, "animalituak ta landariak" ikasten ditugula dioenari (ahoan iribarre bat duela normalean). Eta ikusaraziko nioke hitz tentelok ahoskatzeko beharrezkoak izan diren prozesu biologiko guztien konplexutasuna berak seguraski inoiz imaginatuko lukeena baino altuagoa dela, eta gu haiek ikasten saiatzen garela. Eta esango nioke, baita ere, Biologoa den, eta egungo telebistako programa arroxa anitzetan agertzen den, pertsonaia "maitagarri" bat erabiliz gutxiespena egiten duenari, beharbada bera dela karrera hauxe ateratzeko gai izango ez litzatekeena, eta ez noizean behin telebistan agerraldi bat edo antzerki moduko muntaia bat eginez bizimodu oparoaz gozatzen duena.
Barkatuko nauzue, baina, barrena hustu beharrean sentitzen nintzen. Eta behin hau esanda eta horrelako jendea (telebistako kasposoak alegia) espetxeratu beharko litzatekeela argi utzita, ezer gutxirentzat dut astia. Baditut asmo ugari uda honetarako. Batzuk musikarekin lotuak, beste batzuk kirolarekin, besteak ikasteko planteamenduaren exekuzioarekin, beste batzuk parrandarekin... eta batenbat izarrekin noski!
Besterik gabe, idazten jarraitzea espero dut, zuen bisita fidela amaitzen ez den bitartean behintzat. Zaindu zeuona dena eta zorterik onena guztioi, ikasleei bereziki, uda gogorra baitator. Nirea hala izango da behintzat...

More news as soon as I can!

Izarrekin Ametsetan

2008-04-26T22:28:00.005+02:00

Gaur hondartzan egon naiz. Eta paradisua irudituko litzaideke zu bertan bazina. Eta ohartu naiz ez dudala hondartzaren beharrik paradisuan sentitzeko, zeu behar zaitut.
Hala ere, hondartzarekin amestu dut. Bertan zeunden, nola ez, egiten eta pentsatzen dudan oron baitzaude. Ez dit axolarik. Zeure baimenarekin edo gabe. Neurea zara. Amesten ibili naiz eta honelako zerbait zen:

"...egun bero baten osteko lasaitasuna. Guztia eman duen eguzki baten nekea nabari da, gauaren etorreraren aurkako borroka galtzen ari baita. Ezin du ezer egin.
Parez pare hirurok, zu, ni eta itsasoa. Itsasoa ordea ez dago bakarrik. Kumetxoak ditu etengabe, eta hauen negarrak zure ahotsarekin harmonizatzen du, melodia gazi-gozoa sortuz.
Eguzkia bere azkenetan dabil. Mundu honetan ez da gupidarik. Hala ere, bihar gure artean izango dugu. Bitartean ilargiarekin jolastu behar. Eta izarrekin.
Iluntasunarekin batera, zure begiek nireekin jostatzen dute, argitan ez zuten sakontasunarekin agertuz. Lotsatiegiak agian? Baliteke. Baina eguzkiak, argiarekin batera, lotsa eraman du. Nire eskuek zeureak bilatu dituzte. Erraz. Begiak begitan oraindik. Eskuak hotz dira, hondarra bero. Hitz goxoren bat belarrian, laztan bat masailean. Zure erantzuna ezpainetan. Zure ilearen usaina nabari dut. Eta zure lepoaren leuntasuna. Maite zaitut dio haizeak. Zure ezpainen zaporea dastatzekotan edo, kosk egin diet, leunki. Debeakatuak dirudite, paradisuko sagar gorriaren zapore bera baitute. Ez naiz damu. Zukua atera nahi izan diet.
Zure arnasa nabari dezaket lepoan. Geroz eta azkarrago. Nire taupadak bezalaxe. Hondarra bero, eskuak bero. Irribarre bat oparitu didazu. Nik zuri muxu bat. Eta beste bat. Gogo onez onartu dituzulakoan nago, oraingo irribarrea zabalagoa baita zure ezpainetan.
Eskuek aspaldi galdu dute arrazoiarekiko menpekotasuna, baina leuntasun osoa mantentzen dute zure gorputz osoan barrena. Arrazoiak aspaldi galdu du arrazoiarekiko menpekotasuna, eta desioari utzi dio bere lekua. Desioak nahia du lagun. Burua galtzen hasi naizela uste dut. Nor izan da erruduna? Zeure begiek zirikatu naute.
Zure gorputzaren berotasuna nabari dezaket eta, eskuak altza beharrik gabe, izarrak sentitu ditzaket nire hatzen artean..."

Neurea zara. Gaur, ametsetan. Bihar...

Gora Antoniano!

2008-04-14T21:24:00.014+02:00

Denboraren iraganak eta kasualitateak hala nahi izan zuten. 2003an hasi nintzen bere agindupean eta hala jarraitu nuen 2007ko maiatzerarte. Mr. Gontxa.

Beste gazte askok bezala, txiki txikitatik ekin nion auzoko parkean baloiari ostikadak emateari. Kirolen arteko "errege"aren garretan erorita eta Ikastolak eskaintzen zidan aukerari esker, ahal izan nuen bezain laster hasi nintzen eskolarteko hondartza-futbolean, orduko gelakideekin batera. Denbora gutxi behar izan nuen gustoko kirola hura nuelaz ohartzeko, lehendik ez banekien. Gaur egun ere, ez dut futbolaren ordezkorik aurkitu. Urteak pasa hala, kirol honekiko maitasuna handituz zihoan. Zati handi batean garai hartan izandako entrenatzaileari zor diot, Ander Zurutuza lagunaren osaba zen Iñakiri. Hark futbola maite zuen. Hark kutsatu gintuen... Iloba bera, Iza, Joel, Bino, Eñaut, Jonsan, Mendixa, Oiarbide, Mees, Mattin (barka norbait ahazten bazait)... eta ni neu. Gutxik jarraitzen badugu ere, garai haiek garai eder gisa oroitzea ahalbidetu zuela uste dut. Eskertzeko lana egin zuen.

Lehen hezkuntzako 5. edo 6. mailan ordea, taldea uztea erabaki zuen eta Lander eta Alexekin jarraitu genuen. Bigarren hezkuntzara pasatzearekin batera, Asti futbol zelaian entrenatzeari ekin genion Manu Urbieta (Errealeko jokalari ohia) jaunarekin. "Teknifikazio" gisako zerbait izanik oso gustora joaten nitzen entrenamenduetara, bi astetik behin baitziren. Horretaz gain, txapelketaren bat edo beste jolasten genuen noizean behin. Ez dut sekula ahaztuko zumarragako "Argixao" futbol zelaian jolasturiko txapelketa. Oso oroitzapen onak dakarzkit burura eta uste dut ez naizela bakarra. Tartean, komandokide den Itu.

Hala ere, hurrengo urtean hasi nintzen federaturik jolasten. Jaime nuen entrenatzaile eta esperientzia polita izan zen. "Futbol-11"an aritzen nintzen lehen urtea zen. Infantilen ohorezko mailan hartu genuen parte eta denboraldi txukuna egin genuela oroi dezaket. Aipatzekoa, minutu gutxiz gozatzen nuen jokalaria izanda ere, Tolosaren aurkako norgehiagokan eginikoa: Azken bost minutuetan zelairatu eta aurretik jartzen gintuen gola (2 -1) sartzea eta asistentzia (3 -1) ematea lortu nituen. Hori gutxi balitz, aurkako penalty bat egiteko denbora ere izan nuen, Mikel Iruretagoienak geldituko zuen penaltia. Ahaztezina. 1000 emozio une batean.

Hurrengo urtean infantilak izateari utzi genion, "kadete" bilakatuz. Orduko egoerak agintzen zuen eran (beranduago bi elkarte hauek euren arteko harremana hautsiko zuten), Zarautz K.E.-an jokatzetik Antoniano K.E.-an jokatzera pasatu ginen, bigarrena lehenaren "filial"-a baitzen eta herriaren izena zeraman elkarteak beste talde bat baitzuen maila berean. Bertan hasi ginenean ezagutu nuen sarrera hauxe idaztera bultzatu nauen pertsona; Iban Gonzalez-Txabarri, Gontxa. Hasieran entrenatzaile huts bezala ikusten nuen. Hala ere, harreman berezia mantentzen nuen honekin, ordurarteko entrenatzaile bat berarekin ere izan ez nuen harremana. Mirespena nion.

Hala ere, ez nituen minutu asko jolasten. Beti izan nahiz nahiko errealista (edo hala uste dut) eta ez dut inoiz hau ulertzeko arazorik izan. Hamaika jokalarik osatzen dute taldea eta zeu horien artean ez bazaude, entrenatzaileak zeu baino hobeak diren beste hamaika lagun daudela uste duelako da. Jakina da baita ere, entrenatzaileek huts egiten dutela eta egoerak aldatu egiten direla denborarekin. Horregatik, banekien gogo guztiz entrenatzea besterik ez nuela. Entrenatzailea ohartzen zen nonbait minutu gutxi jolasten nituela (oso talde ona izanik, garesti zeuden minutuak) eta gehiago merezi nituelakoan edo, denboraldi amaieran ospatzen zen bazkarian (aipaturiko bi elkarteko talde guztiak batzen ginen bazkari honetan eta sari banaketa egiten zen talde bakoitzeko jokalari onenaren eta goleatzaile nagusiarentzat) jokalari onenaren trofeo bat eman zidan. Ez zen trofeo "ofiziala" (Haritz Arregirentzat izan ze hau, guztiz merezita) izan, baina, hura inork nigatik egin duen keinurik ederrenetarikoa izan zen. Negar egin nuen. Guztiz bete ninduen hark. Batere arrastorik izan ez eta taldeari eskainitako leialtasun, lan, gogo eta sakrifizioagatik saria jaso nuen. Beharbada ez nuen merezi, edo beste batzuk neuk bezainbeste mereziko zuten, baina, Gontxak hala nahi bazuen... ez nintzen ni izango saria onartuko ez zuena.

Hori gutxi balitz, hurrengo denboraldian Gontxak berarekin nahi ninduen eta ohikoena bigarren urteko kadeteak ginenok Zarautz K.E.-ra pasatzea bazen ere (Kadeteen Ohorezko Liga), bere taldean mantendu ninduen Iraitz, Joel, Valen, Eñaut, Kali... rekin batera (barka berriro ere norbait ahazten bazait) urte bat gazteagokoekin jolastera pasatuz. Esan beharra dut, lehen unean ez nuela begi onez ikusi, ez baitzaio inori gustatzen bizitza osoko lagunengandik banatzerik, futbolean jolasteko bada ere. Hala ere, denbora gutxi behar izan nuen Gontxa jaunaren asmoaz ohartzeko. Zaila izango nuen "goiko" ekipoan jolastea, beraz, "behean" egonik minutu gehiagoz gozatzeko aukera izango nuen. Bigarren keinu ikargarria. Maila galdu genuen. Hala ere, gozatu egin nuen, denboraldiko minutu guztiak (literalki diot) jolastu nituen. Gainera kapitaina nintzen. Gontxarekin nuen harremana asko estutu zen urte honetan. Uste dut gustura zegoela ni taldean edukitzearekin, neu behintzat hala nengoen berarekin. Futbolari gisa zerbait izatera heldu banaiz, urte ari eta bertan ikasitakoari esker izan da.

Hurrengo denboraldiari begira, elkarteek, harremana haustea erabaki zuten, nork bere bidea egiteko asmotan. Gatazka sortu zen orduan. Nire adinekoei dudak zituzten buruan, zein talderekin jarraituko zutenaren inguruan. Nik ez nuen dudarik. Antonianorekin jarraituz gero, Gontxa izango zen entranatzailea. Esan dudan bezala, ez nuen dudarik. Gontxak bakarrik, orduan Zarautz K.E.-an zeuden guztiek baino gehiago eman zidan. Gontxarekin zorretan nengoela uste nuen eta ahal nuen guztia egin nuen talderako lagunak biltzeko kanpainan. Ondo atera zen. Gehienek nire bidea egin zuten. Harro nago. Diodan bezala, orduko zuzendariek merezi zuten horrelako "kolpe" bat. Izan ere, ez nuen ontzat ikusten jokalariekiko zuten lehentasun-politika. Hala ere, ez naiz eremu horretan sartuko. Gauza zera da, sekulako taldea osatu genuela. Hurrengo bi urteak ikaragarriak izan ziren. Hain onak izan ziren, non, deskribakaitzak zaizkidan. Gontxarekin nengoen, betiko lagunekin negoen berriro ere (gehienekin behintzat) eta futbolaz gozatzen nuen, giro on, lasai, sano eta aldi berean konpetitibo batean. Gailurra izan zen niretzat. 2000 oroitzapen on gordetzen ditut garai haietatik, zein baino zein hobea. Partiduetako uneak, entrenamenduetakoak eta nola ez afarietakoak. Futbol talde bat baino gehiago izatera heldu ginela uste dut. Eta Gontxa gutako bat gehiago zen. Gozatu egiten zuen. Ezagutzen dut Gontxa eta badakit urte haietaz ezin zezakeela ezer txarrik esan.

Azken urtean, denboraldi on bat burutu ostean, igoera faserako sailkatu ginen. Bertan ere txukun samar moldatu ginen eta zuzenean igo beharrean joan-etorriko bi partidu jokatu behar izan genituen gure helburu berarekin zebilen Sanse (Donostia) taldearen aurka. Lehen partidua beren etxean; 2 - 2. Dena azken partiduan erabakiko zen. Dena aurpegiz genuen, etxean jokatuko baikenuen, gure afizioaren (txapela kentzeko modukoa) aurrean, ezagutzen genuen zelaian eta sekulako motibazioarekin. 3 - 0. Erraz. Epaileak partiduaren amaiera adierazi zuenean ez nuen sinesten, pare bat minutu behar izan nituen asimilaziorako. Ondorengoa festa izan zen. Txanpaina, besarkadak, oihuak, argazkiak... Gontxa besarkatu nuela bakarrik oroi dezkatet. Festa gehiago. Polita benetan.
Diario Vasco egunkariak ataltxo bat eskaini zigun gainera; ikus atala!

Gontxak eragin handia izan du nigan, ikusten duzuen bezala, eta asko ikasi dut beragandik. Hasiera batean urtebetez izango nuen entrenatzailea zen. Azkenean... entrenatzaile lau urtez, lagun, irakasle, parrandakide eta inoiz izan ez dudan anaia zaharra izaten amaitu du.

Azkenaldian lesio batean murgilduta dabil eta oker ez banabil pasa den asteartean (apirilaren 15a) operatzen zuten. Ez dut berarekin egoteko betarik izan eta bai gogoa, izan ere, bada denboralditxo bat elkarrekin ez gaudela. Kontzeru baten falta somatzen hasten naiz... torreoyan eo... iwal dik nun... baina beti re Antonianon izenian!!!

¡¡¡ANTONIANO ME ENAMORÉ DE TÍ!!!

Beste anaia txikia!

2008-04-01T13:53:00.004+02:00

Blog honetan hainbat aldiz aipatu dudan Oihan Larrañaga lagunak Blog bati hasiera emateko erabakia hartu du. Azken urteotan, gehiago ezagutzeko plazerra eduki dudan pertsona bat da. Batxillerra ikastetxe berean egin genuen eta nire lagunen laguna zenez, konfiantza irabazten joan ginen. Esan beharra dut, ezagutzen dudan unetik nire begirunea mantendu duen pertsona bat dela. Gaur egun, hurbileko giroan mugitzen garela esan daiteke. Berak ere, nire antzera, bi taldetan jotzen du (GARABI eta The Art of Losing). Gainera, Leioako Campusean ari da Kazetaritzako ikasketekin lanean. Bilboko ikasle-egoitza batean pasatzen du astea. Ondorioz, igandeetan Bizkaia aldera trenean etortzen garen taldeko kide da eta bidaia hauetan ematen diren mintegi "filosofiko-metafisiko-kontenplatibo-historiko"-etako hiztun nagusienetarikoa. Lehendik ondo (zentzu guztietan) hitz egiten zuela uste banuen, orain ez dut dudarik.
"Hitzak Baino Ez..." blogeko lehen sarrera irakurri ondoren, hitz egin bezain ondo idazten duela ikusi ahal izan dut, zentzu guztietan hau ere.
Sinesten ez badidazute, sar eta ikus!
Linken artean eskuragarri dagoeneko.
Oihanengandik zer ikasia badugula uste dut. Zorterik onena honi ere, nola ez!

****

2008-03-19T13:55:00.006+01:00

Hotmail-a ireki eta 3 mezu. Horietako 2 iragarkiak. Bestea aldiz, batxillergoko gelakideen artean afari bat egiteko proposamena. Nork har zezakeen horrelako gauz bat antolatzeko ardura eta erantzukizuna? Bai, nork bestela. Eta beste batzuk "bai bai, ingoyau..." esaten dugun bitartean, bada, zama hartu eta antolatzen hasten direnak ere. Gaurko sarrera berarentzat beraz. Errespetu eta estimu handia dizkiodalako, txikiak ginela kirol baten bitartez elkar ezagutu bagenuen ere (ez dakit bera honetaz gogoratuko den), klasean egon arte benetan ezagutu ez ginelako, zaila bada ere, momentu txarretan irribarrea gorde ohi duelako, arrazoia duela pentsatzen duenean isiltzen ez delako, lehengo urtean, HIRA taldearen "(sic)." diskoa oparitu zidalako, gustoko nuela jakinagatik soilik, huskeri bat zelakoan egin bazuen ere, sekulako keinua iruditu zaitzaidalako. Azken larunbat honetan, zegoen lekutik etorri zenez, SKASTI taldearen kontzertua ikustera etorri zen. Asko poztu ninduek horrek. Gainera, kontzertua amaitu zenean, azken aldian ateratzen saiatzen ari zen titulu bat eskuratu zuela esan zidan. Zorionak beraz. Meritu handia duela uste dut.
Askoz gehiagorik ez, esateko. Ezagutzen duzuenek jakingo duzue merezi duen pertsona bat dela.
Besterik gabe, zorterik onena opa diot eta behar duen animo guztia bidaltzen diot. Niregan, apreziatzen duen pertsona bat duela jakinarazi nahi diot, lehendik ez bazekien.

Gracies per tot!

PaRaNoiA

2008-03-14T20:14:00.011+01:00

Bizitza. Defini dezagun bizitza. Zaila, ezta? Bai, baietz esango nuke. Hainbat ikuspegi... hainbat definizio ofizial... Biologia ikaslea naiz. Jakingo duzuenez, "bio" aurrizkiak "bizitza" esan nahi du latinez... edo grekoz, ez dakit. Eta "logos" zatiak aldiz, "jakintza, zientzia". Biologia ikasten arituta ere, ez naiz bizitza zer den azaltzeko gai. Paradoxa? beharbada bai. Baina, ez al da, bizitza bera, paradoxa bat, edo paradoxa multzoa? Nork daki. Azken aldian, pentsamendu ugari izan ditut buruan bueltaka. Metaforikoki hitz eginez, noski. Gai guztien inguruko pentsamenduak izan dira gainera, pentsamendu gazi-gozoak beraz. Bizitzaren arlo edo aspektu batzuk barrea eragiten didaten bitartean, beste batzuk, barre egiten didate, negar eginaraziz. Eta alderantziz. Hala ere, ezin dut ezer egin. Beno, zerbait bai, baina ezer handiegirik ez. Edo bai. Baina ez naiz ausartzen. Ondorioen beldur, pentsatzen dut. Koldar bat bezala sentitze naiz, baina zentzuduna aldi berean, alderantziz proportzionalak baitira.
Matematikari bati bizitza zer den galdetuz gero, "x" probabilitaren ondorioz Lurrean eman ziren baldintza jakin batzuen emaitza dela erantzungo digu. Kimikan aritzen den bati galdetuz gero ordea, aminoazido batzuk, eguzkiaren erradiazioaren ondorioz eskuraturiko propietatea dela erantzungo digu. Azti baten ikuspegia jakin nahi izanez gero... ez, ez dut ikuspuntu hori jakin nahi. Ezta erlijioek diotena ere. Ez katolikoak dioena behintzat. Nola sinetsi emakume bat "besterik gabe" haurdun geratu zela dioen baten ahotik irteten dena? Argi utzi nahi dut, hau guztia, biologia ikasle bat izanagandik at diotsuedala. Fededunik bada, hau irakurtzen, jakin dezala, nire asmoa ez dela fede hori zapuztea. Fedeak mendiak mugitzen baititu. Hori bai... ez zaizue fedea merezi duen beste gauzarik bururatzen? Niri bai, dezente gainera. Biologo bati, aurrekoen galdera bera plazaratuz gero, biziduna, elikatu, ugaldu eta erlazionatzen den izaki oro dela esango digu. Nik hala diot behintzat. Ados, ez naiz biologoa, baina hori da nire helburua edo, poetikoago esateko, nire ametsa. Hara! ametsek ez al dute federik merezi? Dudarik gabe. Badut ametsik, bizitzaren arlo guztiekiko gainera. Eta ez bat, hamaika. Bete nahiko nituzke, noski, baina koldarregia nahiz. Eta hala dirudien arren, hau ez da "bukle" bat. Bukleak errepikatzen diren zikloak baitira, eta hau ez da ziklikoa, ez baita mugitzen. Tinko bere horretan. Eta koldarregia izateari utz nahi nioke, baina koldarregia naiz.
Soziologo bati galdetuz gero, biziduna, beste izakiekin harremak eta elkarreraginak dituena izango da. Bat nator guztiekin, eta aldi berean, denen erantzunak ukatzen ditut. Normalena, jarraian, "bizitza"-ren nire kontzeptua azaltzea izango litzateke. Ezinezkoa dela deritzodanez, ez da hala izango. Hor! nahigabean ihesi zait.
Konturatu gabean, bizitzaren inguruko kontenplazio metafisiko hau azaltzen ari naizen bitartean, bizitzen ari naiz. Beno, soziologoa bazara soilik. Hala zara? Uste nuena. "Borroka" eta "balantza"-tzat ere deskribatua izan da bizitza. Hainbat konposatzaileei galde diezaiokezue. Hitz bat, kontzeptu bat eta mila definizio, berriz ere. Ez al da kezkagarria, bizidunak izan eta geure propietate funtsezkoena zein den ez jakitea? Ez, antza denez. Momentu honetan Descartes-en Cogito ergo sum datorkit burura, hau da, "pentsatze dut, beraz, banaiz", euskaraz. Zerikusirik edukiko al du? Nork daki. Bizidun batek esan zuen behintzat. Hori ezin uka dezkegu.
Bizitza gauza handia da, baina, gauza handi guztiekin gertatzen den bezala, gauza txikiagoak behar ditu bere "unitate estruktural"-ak izan daitezen.
Gaur, hainbat gauza jazo zaizkit. Eta gaur goizean bizirik negoela argitu behar dut, bada ezpada ere. Gauza asko izan ditut buruan gaur ere.
Eta, horien artean uste bat indartu zait. Nazka sentitu dut. Baina hala ere, zorteko nabil, atzo nazka gehiago sentitu bainuen. Hitz gordina da, eta hala izan dadin nahi dut gainera: Nazka. Barka honekin nazkatzen bazaituztet. Hala ere, ni baino ausartagoak izango zarete ezta? Ez da zaila. Jarrai dezagun beraz. Irribarre bat ihesten zait oraintxe bertan, ez baita nazka izan sentitu dudan sentsazio bakarra. Ez, noski. Esan dudan bezala, balantza batean aurkitzen gara, bizirik bagaude behintzat. Bai, Descartesek baietz esan dit. Zirrara sentitu dut. Urduritasuna. Nahia sentitu dut, desira. Eta zeuri esker izan da. Zeuri eta zeure begiei esker. Amesten ari naiz, eta, egia esan, ez dakit zertarako, koldarregia bainaiz. Lehengo konposatzailearen lagun konposatzaile bati galdetuz gero (biziduna hau ere) borrokan jarraitzea aholkatuko liguke. Borroka ezean, hutsik baikaude, hilik. Eta berak esana egin beharko dugu, biziduna baita, eta geuk ere hala izan nahi dugu. Beraz, borrokan jarraituko dut, zuregatik, niregatik, biongatik. Geurea handia da, bizitzaren antzera, eta gauza handi guztiak bezala, zatiz ostuta dago. Bi zatiz, hain zuzen; zeu eta zeureganako nire maitasunaz. Ez beste inor, ez beste ezer. Eskerrak eman nahi dizkizut eta borrokan jarraituko dudala esan. Hil arte. Borrokatzeari uzten diodanean, hil egin naizelako izan dela jakingo duzu. Hiltzen naizenean, borrokartzeari uzteagatik izan dela jakingo duzu. Nahi zaitut, desiratzen zaitut. Lortuko zaitut.
Idazteko bizitza erabiltzen dut. Beno, denbora erabiltzen dut. Baina, ez dio axola, ez baitira ezer bata, bestea gabe. Aurrera darrai beraz, "etengabian". Zuen denbora erabili dut, honaino heldu bazarete behintzat. Hala ere, eskubide guztiekin sentitzen naiz. Atsegina izan ezean, aspaldi utz baitzeniokete irakurtzeari. Zuen aukera izan da, ez nirea. Libre zineten aukera egiteko. Hori baita bizitza; aukera multzoa. Nork bere bidea egin behar. Zuek egin duzue zeuona. Hemendik aurrerakoa, irakurritakoaren ondorioa izango da, maila handiago zein txikiago batean. Baina, ez zen hori nire asmoa. Guzti honekin aukera egin baitut nik ere. Eta ausarta izan naiz azkenean. Ikusi egin behar emaitzak ematen dituen, ea helburua betetzeko balio didan. Ikusten duzuenez, amesten nabil berriro ere, eta fedea zor diet, eta ematen diet. Lortuko zaitut. Gaur edo bihar. Hain polita zara, non, ezin zaitudan burutik kendu. Beti nire baitan zaude. Egiten dudan oron. Eta ez duzu errurik. Ez, noski. Errua ez baita zeurea. Ez da inoiz izan. Txantxetan nenbilen.
Amaitzeko, zera esan nahi dut; euskarak badituela oso antzekoak izanik, oso kontzeptu desberdinak adierazten dituzten bi hitz: Bizitza eta bizia. Barka gaizki erabili baditut, nahita egin dut.

Besterik gabe, agur bero bat biziduna izateaz gain, irakurle zaren horri, errugabeari bereziki.

Norbaitek esan zuen lez: Ulertu behar duenak, uler beza.

P.D: Testu hau, zuen entretenimendua bilatu asmoz idatzi dut. Bertan idatziriko ezer ez da haintzat hartzeko modukoa, egiazko inongo oinarririk gabe egina baita.

"PHOTO SESSION"

2008-03-10T12:41:00.004+01:00

Hona hemen ostiral honetako argazki sesioak (aitorren esku trebeetatik igaro ondoren) eman duen emaitzaren erakusgarri bat. Azken sarreran aipatu nuen arrazoiagatik eginak izan direla azpimarratu behar da. Beno, horregatik eta taldeak formazio berriaren argazkiren bat eduki nahi zuelako. Aurrerantzean, argazki hauek, eta gehiago, webgunean ikusgai egongo direla uste dut.

Data: 2008/03/07

Lekua: Abendaño (Zarautz)

Argazkilaria: Oihan Larrañaga
Efektuak: Aitor Amilibia

Mila esker, beraz, Oihani!

Agur t'erdi!

P.D: Egin komentarioak beldurrik gabe, guztiak onartuko ditut.

"Musika eta hitzaz aurrera egin nahi nuke!" (SuTaGar - Doinu ta ideiak sortzen)

2008-03-03T19:29:00.023+01:00

"Asteburu musikala" izan dela esango nuke, igarotako hiru egun hauek bi hitzetan deskribatu nahiko banitu. Ostiraletik hasi eta igandera arte.

Etxera heldu nintzenerako barruan nituen, jadanik, astebukaera nola joango zenaren inguruko ezjakintasunak sortzen zizkidan urduritasunaren eraginak. Bazkaldu eta entrenatu ostean, Bino-ri deitu eta, ahalik eta azkarren, gelditu ziren lekura joateko esan zidan. Hala egin nuen. Iritsi eta kotxea aparkatu genuenean (a zer komeri!), Vladi, Guillermo, Peña, Egurza eta Txufo agertu ziren, soinu probak egiten genituen bitartean. Gero, afaltzera joan ginen Herriko Tabernara, Junzai Txetxera-koekin batera. Sekulako afariaren ostean, nahiko berandu dagoeneko, talde honen kontzertua hasi zen. Gero geuk jo genuen. Balorazioa positiboa izan zen taldekide guztion aldetik. Entseatu genuena kontuan izanda (hau da, bat ere ez), ez kexatzeko modua geundela uste genuen. Hala ere, jende gutxi egoteak pixka bat hoztu zuen emanaldia. Aipatzeko bi gauza; Junzai Txetxera-koen portaera eredugarria (kontzertuan bertan jakinarazi genien, nola ez) eta bertako neska gazte batek erakutsiriko enfasia. Asko poztu eta motibatu gintuen neska hura dantzan ikusteak. Komentarioak sexista itxura izan dezake, baina, guztiz alderantzikakoa da, asko poztu gintuena zera izan baitzen, ondo pasatzeko asmoarekin lotsik gabe dantza egiten dugunak, hala mutilak nola neskak garela ikustea. Izan ere, "lotsagabe" bakarrak mutilak garela dirudi askotan.

Larunbatean, beste kontzertu bat, baina, beste taldearekin, IPAR HAIZEA-rekin. Guztiz giro desberdina. Bazkalostean, 15:45etan, LEIZE, taldearen lokalean egon behar genuen, kontzertuan erabiliko genuen musika-ekipoa beraien entseguetako ekipoa baitzen. Gauza zera da, bi taldeetan nirekin aritzen den bateriajoleak (David Gorospe), aita bateriajolea duela, LEIZE taldean aritzen dena, eta, hauen borondate onenari esker, euren ekipoa erabili ahal izan genuela, sekulakoa. Beraz, furgoneta guztiz kargatuta, Elgoibar aldera abiatu ginen, bertako Gaztetxean, GARABI talde zarauztarrarekin batera eman behar genuen kontzertura. Guztia prest utzi, soinu probak egin, afaldu eta ordua heldu zenean, GARABIk hasiera eman zion, geuk bukatuko genuen emanaldiari. Bukatu ostean, ados geunden gauza batean, ez zela jende askorik egon kontzertuek iraun zuten bitartean. Horrek ez zuen taldeen eta ikusentzulegoaren arteko erlazioa faboratu. Maila pertsonalago batean murgilduta, aitortu behar dut ez nintzela oso gustora geratu egindakoarekin. Letraren bat edo beste ahaztu baizitzaidan, beste gauzen artean. Hala ere, segituan aldatuko zen egoera. Lehenik, "Davittin" ni kontsolatzen saiatu zen, nire goibeltasuna ikusi bezain laister. "Beti iual hao!" esan zidan, nire buruari gehiegi eskatzen niolako sentsazioa trasmititu nahian, edo hori uste dut behintzat. Lagundu bazidan ere, ez zen hori izan iritziz aldarazi ninduena, honen aitaren komentarioa baizik. Kontzertua bukatu eta ekipoaren bidez "giro-musika" jarri ondoren, nigana hurbildu eta eskua luzatu zidan, honakoa esanez: "Hey, muy bien, eh! Tu tranquilo, ya veras como con un poco más de tiempo ensegida te pones... Pero, si si, ya me ha gustado..." Harriturik begiratu nion, ez nuen gehiegi ulertzen. Beharbada, honen hitzak ez zuen sinesgarritasun handiegirik izango Ascomycota taldeko onddoen ugalketari buruzko iritzi batean, baina, bai, musikaren arloko gai batean. Eta ez dut uste, konpromisu hutsagatik esandako hitzak zirenik, hori espero dut behintzat. Horretaz gain, Oihan Larrañagarekin (GARABI eta The Art of Losing taldeetako baxujolea) izandako elkarrizketa batean, zera esan zidan, taldearen abeslari ohia (Beñat Igerabide) baino nahiago ninduela, pertsonalki, taldearen ahotsa izateko. Ondo sentitu nintzen, betiere komenigarria baita, hobekuntza bat eragin duzula (eta ez kontrakoa) jakitea. Horrek gogotsu jartzen nau.

Musikala izan dela esan dut, eta ez nabil txantxetan, jaso nituen onderongo bi berri ikaragarriak ere musikarekin erlazionaturik baitaude. Lehenik, Aitorrek (kitarra), posta elektronikoko "correo no deseado"-an (ez dakit hau eskaraz nola adierazi) arakatzen ari zela, gaitzat "Ipar Haizea" zuen mezu bat zuela ikusi zuen eta irekitzea erabaki zuen. Eta eskerrak hala egin zuen. Bertan zera adierazten zen, Europako talde Heavy gazteen abestiekin bilduma bat egin nahi duen iniziatiba batek, gure taldea aurrehautatu duela (Espainiar Estatuan 17 talde). Jarraian abestiren bat helbide jakin batera bidaltzeko eskatuko zelakoan nago, hala egin baitzuen Aitorrek. Egia esan, ez dakit gaiaren magnitudea zenbaterainokoa den, baina, Europa guztiko taldeek parte hartuko dutela jakitearekin, sekulako maila egongo dela aurreikus daiteke. Ea zorte apur batekin... Ikusi egin behar. Taldearentzat bultzada izugarria izan zitekeela esan daiteke, ezbairik gabe. Anekdota gisa greziar batek maketataz idatzi duen kritika IRAKUR dezakezue, ingelesez badago ere, ulertzen baita. Ez dut hitzik, irakurri eta eman iritzia.

Azkenik, bukaerarako utzi dudan berria:

Martxoaren 15ean, BETAGARRI taldea, Zarauzko Gaztetxean arituko da, guztion gozamenerako. Sarrerak 5 € balioko ditu, baina, nire ustez prezio hori ordaintzea mereziko duen kontzertua izango da, ez baita askotan edukitzen horrelako banda bat bakoitzaren herriko Gatzetxean. Ziur ahaztezina izango dela. Baina, hori gutxi balitz, Gaztetxeko gestioa daramatenek, Ska doinuen linea mantendu nahian edo, SKASTI taldeak bertan jotzea nahi izan du. Gazteizko taldearen emanaldia nahikoa ez balitz, SKASTI-ren aurpegirik onena ikusteko aukera izango da, beraz, hurrengo asteko larunbatean. Eskaintza ez dator talderen unerik onenean, jo gabe egondako tarte luze baten ostean izan baita, baina, ezin uka genezake taldearen orain arteko aukerarik onena. Horregatik, taldeak guztia emango duela diotsuet. Geure herrian, geure Gaztetxean eta geure musikaren oinarrietan dagoen talde batekin batera. Handia benetan.
Ez dut gehiagorik esateko, ez joatea bekatutzat dudala besterik ez. Beraz, jakinaren gainean zaudete. Aukera eduki eta gogoa duen oro gonbidatuta geratzen da!

Bertan ikusiko garelakoan... mila esker...

... ska-ska-ska!!! ...

P.D: LEIZE-ren webgune ofiziala linketan eskuragarri.

www.myspace.com/iparhaizea

2008-02-26T20:17:00.003+01:00

Agur bero bat;

Azken egun hauetako batean, taldeko batek, berri pozgarri bat eman zidan; IPAR HAIZEA-ren MySpace-a eskuragarri zegoela dagoeneko. Egia esan behar badut, ez nekien berau egiteko asmorik zegoenik ere, baina, bertan sartu ostean, berria emendik zabaltzea erabaki dut. Orrialde honetatik talderen abestiak entzun daitezke, deskargatu beharrik gabe. Horretaz gain, beste hainbat aukera eskaintzen ditu, beraz, sartu eta eman iritzia!

Sartzeko egin klik estekan: www.myspace.com/iparhaizea

Hemendik aurrera, hau ere, eskuragarri linketan.

Taldean gauzak nahiko ondo doazela ikus dezakezue beraz, edo hala uste dut nik behintzat. Gainera Aitor kitarraren ausentzia aprobetxatuz dagoeneko pil-pilean ditugun abestiak grabatzea espero dugu. Ea aukerarik izaten dugun zerbait polita egiteko.

Lastima, bihotzeko taldeataz gauza bera esan ezina... GORA SKASTI!!!

Hala ere, SKASTI soraluzen izango da entzungai, ostiral honetan, bertako gaztetxean emango den kontzertuan. Kontzertuan, herriko "Junzai Txetxera" taldearekin batera arituko dira. Ez legoke soberan talde honek erakutsi duen anaitasuna eta tratu ona goraipatzea. Eskerrak beraz.

Besterik gabe, bertan elkar ikusiko dugulakoa... adio.

Aitortzen dut; haseran jolas soil bat zen... (Latzen - Laztana)

2008-02-18T19:42:00.011+01:00

Iepa lagunak! Zer moduz gabiltza? Ondo, espero dut. Ni ere halaxe nabil. Oraintxe amaitu dut etxeko komuna egiteaz. Lehengo astean tokatzen zitzaidan, eta egin ahal izan ez nuenez, gaur egin behar izan dut. Gero, nire logelari pasadatxo bat eman eta ordenagailuaren aurrean eseri naiz, zuei nire berri emanteko asmoz. Inspìrazio gisa Latzen taldearen Kontzientzia Ala Infernua diska jarri dut. Une honetan Laztana abestia... ziur gehienak ezagutuko duzuela.

Azken aldi honetaz askorik ez kontatzeko. Beno, lehenik, lauhilekoa bukatu den aldetik eta berria hasi denez, ikasgai berriekin hasi naizela; Animalien eta Landareen Zitologia eta Histologia-k ederra zirudien hasiera batetik eta hala izaten jarraitzen du. Irakaslea den bezalakoa izateak asko laguntzen du. Izan ere, modu antolatuan eta ulerkorrean irakasteaz gain, giro erlaxatua sortzen laguntzen du. Ibon du izena, 35 urte inguru dituela esango nuke eta "Bakixotarra" denez, bizkaitarrez mintzatzen da. Gaiak berak ere interes handia pizten du nigan, beti atsegin izan baitut zelula mailako Biologia, hau da, zeluletan zer gertatzen den, eta hauek elkarrekin nahiz ingurunearekin nola jokatzen duten, aztertzen duen Biologiaren zatia. Bigarrenik, Botanika; hiru irakasgaietatik zailena egingo zaidala esango nukeena. Orain arte, landareen inguruko ezagutza gutxi neureganatu ditut, bai interes faltagatik, bai eta aurreko kurtsoetako landareei buruzko temario eskasgatik ere. Horregatik, lan ugari egin beharko dudala uste dut, ikasgai honi dagokionez behitzat. Hainbat landareen latinezko izena ikasi beharrak ere ez nau gehiegi ilusionatzen. Hala ere, gauza txar hauen guztien artean bada ona denik ere. Irakaslea, Isabel, gipuzkorra dela, eta, gainera, euskara onean irakasten duela. Hala ere, honen jokabidearen eta irakasteko metodologiaren nondik norakoa interpretatu ezinik nabil oraindik. Ea denbora pixkat bat gehiago daramadanean... Azkenik, Zoologia. Egia da, animalien mundua, ez zaidala landareena bezain arrotza egiten, beraz, alde horretatik, erosoago arituko naizela uste dut. Irakasleak Ana du izena. Berezi samarra dirudi, janzkera bereziagatik batez ere, baina, pertsona ona dela ematen du. Ea pertsona bezain irakasle ona den. Ikusi egin behar.

Bestalde, Osteguna, greba eguna izan zen. Ezker abertzaleak eta LAB sindikatuak aldarrikatu zuten greba honetan, Euskal Herriko langileen lan-uztea bultzatu nahi zen, aipaturiko orientazio politikoak azken egunotan jasan dituen ilegalizazio formako erasoak salatu asmoz. Horretaz gain, EHU-ko ikasle guztien azterketak ofizialki amaitu ondorengo lehenengo ostegun zen. Arrazoi orregatik, klasekideok, afari bat antolatzea erabaki genuen. Orokorrean nahiko ondo joan zela esan daiteke. Egian esan, janaria ez zen batere ona izan, eta klasekideren batek esan zidan bezala, ezin aldera zitekeen aurretik eurek (nik ezin izan nuen joan, gidabaimena ateratzekotan bainenbilen) egin zuten afariarekin. Hala ere, niri giroa gustatu zitzaidan. Lasaitasuna arnasten zen, laguntasuna... Txiste batzuekin gozaturiko afaria izan zen gainera, Markelen eskutik hauetariko asko. Amaitu ostean, Iturribideko Ekaitz Borda-n egon ginen. Bertan musika ona entzun ahal izan genuen eta beranduago, giroz aldatzeko gogoz, Kafe Antzokira hurbildu ginen. Dantza gogotik egiteko aukera izan genuen bertan. Argiak piztu eta bidali gintuztenean, azken taberna bateko giroa dastatu genuen eta jarraian etxera erretiratu nintzen, ordu gutxi barru klasera joan behar bainuen.

Bilboko berrietatik at, badira eman nahi ditudan beste bi. Lehena, SKASTIk, Otsailaren 29an, Ostirala, emango duen zuzenekoa. Ordua eta beste taldea(k) zehazteko daude, baina zera ziurra da, Soraluzeko Gaztetxean izango dela, beraz, anima zaitezte! Ildo beretik jarraituta, hurrengo egunean, IPAR HAIZEAk, eskainiko duen kontzertuaren berri eman nahiko nuke. Hau, Elgoibarko Gaztetxean izango da, Martxoaren 1ean, GARABI talde zarauztarrarekin batera. Lehengoarekin egin dudan bezala, gonbidaturik zaudetela jakinarazi nahi dizuet. Ikusten duzuenez, Ska nahiz Heavy doinuekin gozatzeko eskaitza paregabea izango duzue bi astebukaera barru.

Azkenik, opari gisa, Ipar Haizearentzat konposaturiko beste abesti bat. Zuen gozagarri izango delakoan:

IPAR HAIZEA – INFERNUAREN BEROA

Jaio garen unetik, bedeinkatuak gara, norena izan ote da erabakia?
Artaldearen parte, burua galdu arte, norena izan ote da erabakia?

Jaungoikoaren menpe, askatasunik gabe, inposaturiko botereari men eginez.
Ezberdina den orok, zigortua behar du, muntaiaren gainbehera eragin ohi baitu.
Askapenaren helmuga, goiko zerua omen da.
Ez zarete konturatzen infernua nahi dugula?!

Fedeaz baliatuz, ondasunak handitu, elizaren enpresak ateak zabaltzen dizkizu.
Gaixotasun ugari, ekidin ahalko ziren, morala arrazoiaren aurretik egongo ez bazen.
Askapenaren helmuga, goiko zerua omen da.
Ez zarete konturatzen infernua nahi dugula?!

Gurutzada Santua, santu gurutziltzatua, hainbat urtez iraun duen inkisizioz.
Egungo sarraskiak, Palestina gaixoan, erlijioaren izenean eginikoak.
Epaiketari beldurra, hildakoan zer ote da?
Etor zaitezte gurekin infernuaren berora!

Infernuaren beroa, infernuaren beroa…

Terapia

2008-02-06T23:16:00.001+01:00

Azterketak amaitu ditut eta hemen naiz, agindu bezala, ene blog honi jarraipena eman asmoz. Garai arraroa bizi izan dut azterketek iraun duten bitartean. Lizentziaturako lehenengo urteko lehenengo ebaluazioan, inoiz baino gehiago ikasiko nuela uste nuen, eta hala beharko luke, baina, ez da horrela izan, ezta gutxiago ere. Azterketen artean inoiz baino denbora gehiago edukitzeak, inoiz baino "lasaiago" egotea eragin dit. Ez nago batere gustora ikasitakoarekin, eta azterketekiko palteamendu txarra egin dudala uste dut. Momentu honetan, eginiko lau azterketetatik biren emaitzak ezagutzen ditut, Kimika eta Geografia Fisikoarena, biak ala biak gaindituak, 5.0 batekin lehena, 6.6 batekin bigarrena. Beste bi emaitzen zain nago, lauhillabete honetan sei ikasgai banituen ere, falta diren biak gainditzeko saiakera aurrerago egitea erabaki baitut. Beste hitz batzuetan esanda, sei azterketa eduki eta laueatara aurkeztu nintzen, Matematika eta Bioestatistika utzita. Uda honetan lan gogorra edukiko dudala ikus dezakezue beraz, irailean, kasurik honenean, bi azterketa gainditu beharko bainituzke (nai izanez gero behintzat). Emaitzak direnak direla ere, eskarmentu gisa balioko didatela uste dut, orain konturatzen bainaiz honek ezin dezakela horrela jarraitu. Bezperan ikastearekin nahikoa zeneko garaiak pasatu dira jada.

Nire gogoetaren nondik norakoa azalduta, bigarren lauhilekoak nahiko motibatzen nauela esan nahi dut, hiru ikasgai soilik edukitzeaz gain, azkenean, biologiarekin zerikusia dutenak baitira, Botanika, Zoologia eta Animalien eta Landareen Histologia eta Zitologia.

Normala den bezala, gero eta gusturago nago gelakideekin, gero eta gehiago ezagutzen baititut eta gero eta konfidantza gehiagoz aritzen baikara. Garai batean deskribatu nizkizuenez gain, jende gehiago deskriba dezaket orain. Era laburrean egiteko...

Ane Posada: Bedian (Bizkaia) jaioa, 1989an. Garaiera baxukoa eta gorpuzkera txikikoa. Ilehoria. Umilla, alaia, jatorra, oso eskuzabala, lotsati ukitu bat duena... buru bizkorrekoa, txantxazalea. Egia esan behar badut ez dakit nola ezagutu genuen elkar, baina, badakit, denbora gutxian, konfidantza handia egin dugula. Datorren ostegunean, otsailaren 14ean, autoko gidabaimena eskuratzeko azterketa praktikoa du, beraz, zorterik onena opa diot.

Maider Beitia: Gasteizen (Araba) jaioa, 1989an. Garaiera arruntekoa. Ile iluna, aurpegi liraina. Alaia, jatorra... egoera zailek erraz urduritzen dutenetakoa. Bizia. Esaten dituenak baino gauza gehiago pentxatzen dituela dirudi. Edozertaz lasai hitz egin daiteke berarekin.

Eva Gonzalez: Hernanin (Gipuzkoa) jaioa. Garaiera arruntekoa baita ere. Ile beltza. Oso motza. Lotzagabe kutsua du. Arrazoia duela uste badu, jakinarazi arte isiltzen ez den horietakoa. Irekia, jatorra... Pasa den astelehenean (otsailaren 4ean), Iñauteri eguna zela eta, futboleko jokalariz mozorrotuta azaldu zen azterketara. Ekintza honek deskribatzen du ondoen. Aipatekoa da, duela urte batzuk, udaleku berean egon ginela, 11-12 urte genituenenan.

Nekane Ibarretxe: Llodion (Araba) jaioa. Aurreko bien garaierakoa. Ile iluna du, beti ondo orraztua. Isila, hitzak asko neurtzen baititu. Beharrezkoa zaionean soilik egiten du hitz. Hala ere, oso jatorra da eta noiz behinka barreren bat edo beste ihesten zaio.

Alex: Orion (Gipuzkoa) jaioa, 1989an. Altu samarra eta gorpuzkera sendokoa. Bigarren mailako ikasketak zarauzko Antoniano Ikastetxe Politeknikoan burutu zituen, beraz, nire hainbat lagunen gelakidea izan zen. Oso jatorra. Berezia. Irekia, baina, aldi berean, lotsati kutsua mantentzen du. Eskuzabala. Horren erakusgarri, Alan eta nirekin lehengo astean izan zuen keinua; azterketara sartu aurretik, guregana hurbildu eta, nahi izanez gero, hau amaitu ostean, zarautzera autoan eraman gintzakela esan zigun. Hala izan zen.

Ane Olazabal: Andoainen (Gipuzkoa) jaioa, 1989an. Bigarren mailako ikasketak Donostiko "La Salle" ikastetxean burutu zituen, nire lagun Alfonso Aduna eta Jorge Aranbururekin batera. Neu baino zertxobait baxuagoa. Ilehoria. Aurpegi lerdena. Irekia. Oso urduria, gainontzekoak urduritzeko bezain urduria. Alaia. Gela berdinean bagaude ere, Messenger-aren bidez egin dugu konfidantza.

Diego Lopez: Bizkaitarra. Nahiko baxua. Ile kizkurtua. Lehenen begiradan harroa iruditu zitzaidan, lagunekin hitz egiten zuen moduagatik. Pixkat gehiago ezagutu dudanean ordea, guztiz erratzen nintzela ohartu naiz. Bere izateko (eta hitz egiteko) era horrelakoa dela ulertu dut. Gainera, behar izan nuen batean, azalpen bat eman zidan, bere borondate onenarekin.

Lehengoan esan nuen bezala, jende asko geratzen zait oraindik ezagutzeko. Hala ere, ezagutzen dudan jende gehiago badago nire klasean, baino, guztiak deskribatu nahiko banitu, denbora asko beharko nuke.

Agindu nuen beste gauza bat zera izan zen, etxe berrian egonkortzen nintzenean hemen azalduko nuela. Bi hilabete igaro dira eta uste dut prozesu nagusia pasa dela, eta ondorioz finkaturik aurkintzen naizela "kaiola berrian". Hala ere, denok ezagutzen dituzue (edo imagina ditzakezue) etxe aldaketa batek dituen arazoak. Horregatik, oraindik ere, denborarekin osatuko diren txikikeriak geratzen dira, baina, ezer garrantzitsurik ez.

Behin zuekin nituen zorrak kitaturik, nire bi musika taldeek, SKASTI eta IPAR HAIZEAk eragin dizkidaten bizipenak kontatu nahi nizkizueke. Lehenak albiste txarrak dakartza oraingoan. Egun batzuk atzera, entseatzeko genuen lokalean sartu eta bertan genituen bi anplifikagailuak lapurtu zizkiguten. Bien artean ia 1000 euroko balioa zuten. Uste dut, une hontan sentitzen dugun inpotentzia eta etsipena ulertzeko gai izango zaretela. Anplifikagailuez gain, kitarraren distortsio-pedala, mikrofonoak, kableak... eraman dituzte. Taldea, momentu on bat pasatzen ari ez zenean, jipoi honekin "zigortua" izan da, egoera asko okertuz. Izan ere, kontzertuak emateko esakerak jaso ditugu, Soraluzetik esaterako, eta taldekiedeok bertan jotzeko gogo ikaragarria badugu ere, oso zaila izango da. Ea guztiok taldeagatik lan apur bat gehiago egiten dugun eta egungo egoera gainditzea lortzen dugun. Nire talde berriak aldiz, poz bat eman zidan orain dela bi aste, urtarrilaren 25ean, hain zuzen. Egun honetan Idiazabalen emanaldi bat egitera deituak geunden, bertan ospatuko zen "II. Pop-Rock Lehiaketa"-ren finala zela eta. Esan beharra dut, lehendik Aitorrek (kitarra) bidalitako grabazio batzuei esker sailkatu ginela aipaturiko finalerako. Zortzi talde ginen finalean. Gure ordua iritxi zenean eszenatokira igo eta lau kanta jo genituen (horietako bat neuk konposaturikoa zen gainera), ezin baikinen denbora mugatik (15 minutu) pasa. Eszenatokia oso txikia zen, lehiaketaren izaera kontutan hartuta, eta talde gehienek bertan kabitu ahal izateko arazoak izan genituen, baina, guztia bukatu zenean, antolatzaileetariko bat igo zen, hurrengo urterako hobekuntza planak daudela argitzera. Hobe horrela, lehiaketak askoz maila altuagoa lor baitezake, nire ustez. Jarraian, epaimaiaren epaia jakinarazi zuen mikrofonotik. Hauen ustez 3. talderik onena izan ginen, 94 punturekin, lehenengoarengandik eta bigarrengoarengandik 5 eta 2 puntura, hurrenez hurren. Hala ere, bertan bildutako entzuleek ere eduki zuten zeresana, papertxo batzuen bidez, euren ustez talderik onena zenari (edo ongien egin zuenari) beren bozka eman ahal izan baitzioten. Papertxoen zenbaketa egin ostean, talderik bozkatuena izan ginela jakinarazi ziguten. Horri esker, datorren urteko Idiazabalgo San Blas jaietan kontzertua eman ahal izango dugu. Hala ere, sariagandik aparte, harro egotekoa da entzuleen talderik gustukoena izatea, noski baietz. Hala ere, hurrengo urtean, jaietan kontzertua emateaz gain, "III. Pop-Rock Lehiaketa"-ko finalerako sailkatu eta hau irabazten saiatuko gara, horixe baietz. Goierriko Hitza-k artikulu bat idatzi zuen lehiaketaren inguruan. Hemen klik eginez irakur dezakezue.

Albiste pozgarriekin jarraitzeko, Ibanen egoeraren hobetzea aipatu behar dut. Geheinek jakingo duzuen arren, Iban, komatik irten eta etxera bidali zuten hobekuntza ikusirik. Gainera, memorian arazorik aurkitu gabe egin dute. Denbora gutxi barru istripuaren aurretik bezain ondo, edo hobeto egotea espero dut, horrela amaituko baita susto galantarekin hasi zen istorioa.

Nire komandokideez hitz eginez bukatzen joan nahiko nuke. Azterketak bukatu dituzte biek eta nork baino nork emaitza hobeekin. Hala ere Itu-taz arituko naiz, Adrianen berri jakin nahi izanez gero, bere "ahotik" eta lehen pertsonan jakin ahal baitezakezue FROM BILBO WITH LOVE blogaren bidez. Nioen bezala, emaitza onak lortu ditu Itu-k, 8.8 adibidez, Kalkulo deituriko ikasgai "tentagarri" batean. Hala ere, bi ikasgai irailerako utziko dituela uste du. Ea zorte aupur batekin bietakoren bat (edo biak) gainditzea lortzen duen, eta bestela, ez dio axolarik, ziur bainaiz bigarrengo deialdian aterako dituela.

Beste gauza asko idaztea gustatuko litzaidake; azterketen garaiak iraun duen bitartean eginiko gogetak, futbolari loturikoak, Bilboko gau giroan igarotako beste Ostegun bat... baina, astunegia egingo zenez, aurrerago egingo dudala uste dut. Hobe guztiontzat. Gainera bisita kopurua ikusita (1000tik gora, Ai ama!) suposa dezaket orain arteko dinamika atsegin duzuela, beraz hala jarraituko dut.

Besterik gabe, agur bero bat irakurle orori, eta eskerrik asko nire Terapiaren (hemendik izenburua) parte izanik laguntzen nauzuen hoiei. Azkenik, besarkada berezi bat, kanpoan ikastearen erruz, geure artean ez zaituztegunei. Faltan botatzen zaituztegu.

Ondo bizi!

P.D: Argazkian, Antoniano K.E.-ren jubeniletako taldearen argazkia, 2006-2007 denboraldian "Jubenilen Ohorezko Maila"-ra igoera lortu zuenekoa.

P.D.2: Barka, hala eta guztiz ere luzeegi idatzi badut.

"...denborak dena osatzen omen du ta!" (Jikuri - Altza Burua)

2008-01-09T18:58:00.000+01:00

Urtarrilaren 9a da gaur, asteazkena, eta segur aski, azterketen aurretik idatziko dudan azken sarrera da hauxe. Azterketa garaiaren mamuak, ikasle unibertsitario gehienak bereganatu gaitu jadanik. Nire kasuan urtarrilaren 23tik (Kimika) otsailaren 6ra (Bioestatistika) luzatzen dira azterketak. Daten gertutasuna ikusirik, ez dut uste blogari eskaintzeko denbora gehiegi izango dudanik gaurtik aurrera. Sarrera hau idazteko ere dudetan ibili naiz, azaldu dudan arrazoiagatik, baina Josuren bloga-ri bisita bat egin ostean (benetan merezi du bisita bat egiteak, hunkigarria baita), eta bertan jartzen duena irakurri eta gero, pentsatu dut ezin utz niezaiokela idazteari aldezaurretiko abisurik gabe, ez bailitzateke duina izango nire aldetik. Gauzak horrela, hurrengo sarrera, ziurrenik, azterketen ondoren, hau da, otsailaren 7 edo 8 inguruan, argitaratuko dudala diotsuet.
Josuren blogeko sarreraren gaira itzuliz, bertan egia anitz eta handiak esaten direla iruditzen zait. Lehenik, eguberri hauek arraroak egin zaizkiola dio eta arrazoiak azaltzen ditu. Neure arrazoiek, zerikusirik ez badute ere (etxe aldaketa, familiako egoera berezia, unibertsitateko ikasle gisa igarotako lehen gabonak izatea...), eguberri hauek bereziak izatea eragin dute. Jorratzen duen bigarren gaia, ikasle egoitzara (edo hirira) itzultzearen gogortasuna da. Etxetik kanpo ikasten ari garenok badakigu zertaz ari den, ezta? Noski. Bakardadeaz ere mintzo da, eta hau gainditzeko zailtasunaz, eta... Josuri esan nahi diot, aurrera jarraitzeko motiborik ez daukagula uste dugunean azaltzen direla benetan bidean mantentzen gaituzten arrazoiak. Hala ere, gauza jakina da hau Tete-rentzat, jada aukeratu baitu indarra emango dion arrazoia. Konpartitzen dudan beste egia bat denborarena da. Azkar pasako da, ziur, beti pasatzen baita uste baino azkarrago. Kasualitatez, gaur hitz egin dugu, Adrian, Itu eta hirurok, ohartzen garenerako udaz gozatzen ariko garelaren inguruan. Josuk data bat du helmuga gisa. Nirea uztailaren 1 ean kokatzen dut, gutxi gorabehera. Hala ere, seguruenik, ez naiz egun honekin (edo inguruko batekin) amesten duen ikasle bakarra. Beraz, denbora azkar igaro dadin eta desiotako egunerarteko esperoa arina egin dagizuen opa dizuet, Josuri bereziki. Ongi dio, baita ere, bitartean geratzen zaigun bakarra, "burua ondo altzata" aurrera jarraitzea dela, "denborak dena osatzen omen du ta".
Asko pozten nau euskara batuan (edo hurbileko zerbaitean, jeje) idazteari berrekin diola ikusteak. Lagunarekin edukitako hizketaldi batean, euskara batuaren erabilerak helarazi nahi zuen mezua hozten (arrotzago egiten) zuela esan zidan. Guztiz bat nator esandakoarekin. Hala ere, nire ikuspuntutik, badira "zauztarrez" idazteko aukera ematen diguten beste tresna batzuk, Messenger-a adibidez. Bertan, zuzenean hitz egin dezakegu (denbora errealean) lagunekin, eta baita bakoitzarekin dugun harremanaren araberako hizkera erabili ere. Blogaren kasuan, talde bati zuzendutako hizkuntza baten erabilpenaren ideia egokia dela uste dut. Aldi berean, euskara batuan idazteak, "maila" mantentzen laguntzen dit, hau da, hizkuntza idatziaren alderdi akademikoa lantzeko tresna gisa balio dit. Izan ere, gero eta zailagoa baita, zoritxarrez, euskara onean idazten duen jendea aurkitzea. Honekin ez ditut bere jatorrizko euskaran idazten duten pertsonak gutxietsi nahi, ezta gutxiago ere, eta ez dut esan nahi, ezta ere, nire euskara idatziaren maila apartekoa denik (akatsak baititu, noski), baina bai, blogaren bitartez, geure hizkuntzaren alor guztietako garapena bultzatzen dudala, nire onerako lehenik, hizkuntzaren alde bigarrenik.
Azkenik, Jikuri taldeko abesti baten letrarekin agurtzen gaitu, beraz, nik berdina egitea erabaki dut. Gaiak zerikusi handirik ez badu ere, Ipar Haizea taldearekin konposatu dudan lehen kantua den aldetik, zuekin konpartitu nahi dut.

Agur t'erdi!

IPAR HAIZEA - MALKOAK

Atzo isuritako malkoak dira
gaur indarra ematen didatenak.
Indar gehiago ematen didate
arerioarenak badira!

Bidean, segi aurrera.
Ez etsi!
Borrokan, denok batera.
Asmoa!

Gaur jasotako erasoak dira
bihar itzuliko ditudanak.
Indar gehiagoz emango diegu
nekaturik egongo baitira!

Bidean,..

Zapalkuntzaren bidean barneretuak gaude
eta horrela jarraituko dugu ez badugu zerbait egiten oraintxe.
Ez ahaztu gaurkoan herria dela erabakiak hartzen dituena.
Askatu barnean duzun sugarra, entzun dezatela herriaren oihua!

Animo Iban!

2008-01-04T20:08:00.000+01:00

Eski bidaia ezin hobeto zihoan bigarren eguneko bazkalordurarte. Paul pistetatik aparkalekura jeitsi zen, aurkitzen ginen lekura, eta jadanik gehienok jakingo duzuen berri beldurgarria eman zigun. Ibanek, oso azkar zihoan batean, eskien gainean kontrola galdu eta pistako izotzaren aurka sekulako kolpea hartu omen zuen. Lehenik (oso damuturik nago honegatik), inozentada bat zela pentsatu genuen (abenduaren 28a baitzen), eta ez genion garrantzia handiegirik eman. Paulen insistentzia ikusirik, sinestea beste aukerarik ez zitzaigun geratu, hura sinetsi nahi ez bagenuen ere. Paulek esan zuenez, erorketaren ostean bere martxan jarraitzea lortu zuen. Hala ere, denbora gutxira, eta lesio anitzekin, Iruñeako ospitalera eraman behar izan zuten.
Asko hitz egin da, egun hauetan, lagunaren egoeraz eta eboluzioaz. Blog honetaz baliatuz, "morbo" kutsua duen edozein komentario iraingarri baztertu nahi dut. Aldi berean, Ibanen familiari eta lagun gertukoenei, gertaerak unkitu gaituenon kemena eta desiorik onena helarazi nahi diet. Konbentziturik nago, eta ziur nago ezagutzen duzuen guztiak ere hala zaudetela, gertaera susto batean geratuko dela. Ziurra da baita ere, bere egoera uneoro kontrolatzen duten profesionalez eta gehien maite dutenen ondoan aurkituko dela momentu honetantxe. Beraz, behin guztia anekdota batean geratu eta gertatutakoaren azalpenak Ibanen ahotik entzungo ditugun egunaren zain geratzen naiz.

ANIMO IBAN!

I LOVE SNOW

2007-12-19T12:45:00.000+01:00

Duela aste batzuk, Oier Mees-en dei bat jaso nuen, non, elurretara joateko eskaintza egiten zidan. 54 euroren truke, Astún-eko (Aragoi) estazioan 3 egunez (abenduaren 27, 28 eta 29) gozatu ahalko genuen. Behin baldintzak jakin nituenean (3 egunetarako Forfait-a, otordu guztiak barneratuta, 2 gauetarako estalpea...) anaiari, gestioa egin ziezadan eta nire izena eman zezan eskatu nion. Honek, eskatutakoa egin zuen. Materiala neure kontu geratzen zen, baina hori ez zen arazo Joel-i esker.

Hala ere, kontu honek, bi gai gatazkatsu ditu. Lehena zera da, Zarauzko Gaztelekuak antolaturiko irteera dela, erakunde arrotza nire hurbileneko lagunentzat (niretzat barne). Bigarrena berriz, abenduaren 29, San Mames futbol zelaian, Euskal Herria - Catalunya norgehiagoka ospatuko dela, selekzio nazionalen ofizialtasunaren aldeko jaialdian. Ospakizun berari lotuta, Gozategi (David Gorosperen taldea) eta Betagarri talde famatuak arituko dira. Sekulako amorrua eta pena ematen dizkit azken ekitaldi hauetara (partida eta bi kontzertuak) ezin joan izanak. Hori gutxi balitz, zenbait lagunek gaua luzatu eta parranda ederra bota ostean Komando Bizkaiaren etxean geratzea erabaki dute.

Guzti honekin ere, ikaragarria da, urtebete eta gero, elurretara joateko dudan gogoa. 3 edo 4 aldiz izan naiz aipatutako estazioan eta oso handia ez denez (40 kilometro eskiagarri inguru) nahiko ondo ezagutzen dut. Orain, kondizio metorologikoak onak izan daitezen esperotzea bakarrik geratzen zait. Dena ondo bidean, pistetan behera arituko gara hurrengo asteko osteguneko lehen orduan.

Besterik gabe, Bilbora joango diren lagunei ondo pasa dezatela aholkatu eta etxea zaindu dezatela eskatu nahi diet.

P.D: Uste dut, ez dela esan ere egin behar egingo dudan kirola Snow(boarding)-a dela.

Errorea Kontagailuan

2007-12-19T12:13:00.000+01:00

Egun batzuk atzera, kontagailua begiratu nuenean, nire blogak bisitarik jaso ez balu bezalako zenbakia adierazten zuen, hau da, "...0000". Jarraian, ondorio metafisiko batera heldu nintzen; ezin gerta zitekeen behin egindako bisitak atzera "des-bisitatzea", beraz, argi geratu zitzaidan errore informatiko baten ondorioa izan behar zuela. Nahiko zapuztu ninduen hartaz konturatzeak, zenbakia zerora jeisteaz gain, bertan finkatu baitzen, blogak bisitak jasotzen jarraitzen zuen arren. Ahalik eta bizkorren akatsaren iturria bilatu eta berau konpontzea espero dut, jendeak irakurtzen dituela ikusteak bultzatzen bainau sarrerak argitaratzera. 800-etik gora ziren akatsaren momentuan, ikaragarria (niretzat behintzat), beraz, zenbaki hartatik zenba dezan aginduko diot konpontzea lortzen dudanean. Eskerrikasko jarraitzaileei.

Kaiola Berria

2007-12-11T19:02:00.000+01:00

Nahikoa ez eta... beste buruhauste bat. Handia gainera. Hala ere Bilbon egonik txikiagoa da nigan duen eragina.

Gauza zera da, nire gurasoen bizi-plangintzen barruan aldaketa bat nabari eta gauzatu zela. Etxebizitza aldaketa hain zuzen. Duela hilabete batzuk, amak, etxea bere izenpean utziko zuen kontratua sinatu zuen. Hortik gutxira obrak hasi ziren (etxea ez baitzegoen bizitzeko moduan), eta hauekin batera, "kaosa". Azken hilabete erdian, gremio guztiak (guzti-guztiak) pasa dira etxetik. Tarte honetan lan ugari izan dut etxearekin lotuta, izan ere, denok lagundu behar

genuen, "proiektuak" arrakasta izango bazuen. Azken aste honetan lana areagotu da, fase nekagarrienera heldu baikara, behin betiko "mudantza"-ra. Armairu, bestelako altzari, arropa eta etxe guztietan aurki daitezkeen trasteak garraiatu genituen. Pasa den larunbateko gaua (edo zati bat, nire kasuan) izan zen etxe berrian igarotako lehena. Igandean, etxea utzi behar izan nuen Bilbora etortzeko eta, egia esan, nahiko itxura ona zuen etxeak, utzi nuen momentuan. Ostiral honetan, kostako bazait ere (ohitura faltagatik diot), etxe berrira joan beharko dut zuzenean. Ea are itxura hobea duen.

Aipatu naiko nukeen beste gai bat, honen kokapena da. Beharbada batzuentzat txorakeria bat izango da, baina, ez dakizue pisua Azken Portun egoteak niretzako duen garrantzia zenbaterainokoa den. Sentimental jartzen uzten badidazue; jaio, hazi, ikasi, jolastu, lagunak egin, bihurrikeriak egin, amestu, jaietaz gozatu, jaiak antolatu, negar egin, maitatu... egin dut auzo (eo herri, komisiyoko guztiyantzat biotzez, jeje!) honetan. Horrela izanik, non hobe, Azken Portun baino?

Besterik gabe, hau amaitzera doa eta laister finkaturik nagoelako aipamena egin ahal izatea espero dut.

LAXTE ARTE! IZAN UNTSA!

P.D: Oraingoan, izenburua, Ituren eskutik datorkigu.

"Ametsa ote? Erantzuna behar dut!" Erantzuna; ez... ez da ametsa!!!

2007-12-03T19:17:00.000+01:00

"[2007-11-30]
AZKEN BERRI BERRIAK!!!!!ABESLARIA AURKITU DU TALDEAK!!Hemendik aurrera taldea sendotu eta berriz ere kontzertuei ekingo diote!Laister informazio gehiago..." Hauxe irakur daiteke IPAR HAIZEA-ren webgunean sartzean. Egia izango da beraz. Taldean hitz egin zuten nonbait, eta Dabitxinek bozeramaile lana egin zuen, niri eskaintza eginez. Ez nuen pentsatu beharrik izan ere, taldeak hala nahi bazuen ez nintzen ni izango trabak jarriko zituena. Taldeak badaki nire nondik norakoa, eta badaki, baita ere, nire ezagutzak eskasak direla musikaren arloan. Horrekin guztiarekin ere aukera bat ematea erabaki du. Hemendik aurrera, lana da geratzen den bakarra. Lehen pausoa, taldera moldatzea izango da, bigarrena, kanta berriak atera, grabatu eta kontzertuak ematea. Hori bai, ez dut inongo presarik, lan handia baitago (baitut) egiteko. Beno, blog honi dagokionez ere... "laister informazioa gehiago..."

SKASTI-k Fotolog berria aurkezten du!

2007-11-30T23:32:00.000+01:00

Joelena (kitarra) izan da ondoko ideia liluragarria. Taldearen egoera ikusirik, sarean tartetxo bat eraikitzea aukera ona zela ondorioztatu zuen. Izan ere, SKASTI-ren zaleei zor genion zerbait zela uste genuen. Horrela, 2007-ko azaroaren 26-an, hain famatua den "fotolog"-ean gunetxo bat sortu zuen. Bertan, kontzertuen datak, argazkiak, berriak eta taldearen inguruko beste zenbait kontu azalduko ditugulako esperantza jarri dugu. Hemendik aurrera link-en artean izango duzue; >>>>>>>>>>>>>>>> FOTOLOG - SKASTI <<<<<<<<<<<<<<<<

"4433...-W - 10.0"

2007-11-25T12:29:00.000+01:00

Orain artean blogaren jarraitzaile izan zartenek jakingo duzue, kimikako lehen azterketan 5.0-a atera nuela. Jakingo duzue, baita ere, emaitza horrek matibazioa jeitsi beharrean igo egin zidala esan nuela. Esandakoari fidel izateko saiakeran, 10.0-a lortu nuen aurreko astean. Harro nago, eta zuekin konpartitu nahi nuen. Lehen emaitzak ikasteari gogotsu ekiteko balio izan bazidan, pentsa ezazue azken honek... Biar, kimikako laugarren "partziala" dut, Atomoaren Egitura Elektronikoa, beraz ikasten hasiko naiz zuen baimenarekin. Hemendik aurrera, ikasketekin zerikusi handiagoa duten gaiak ere jorratzen ahaleginduko naiz.

"A ze puentia!"

2007-11-20T18:38:00.000+01:00

Beno, azkenean denbora pixka bat hartu dut eta, Sarrikoko ordenagailu gelara etorrita, jarraian egin dudan hirugarren zubi honetako gertaera nagusiak kontatzeari ekingo diot. Asko eta "handiak" izanik, ezin izango ditut nahi nituzkeen xehetasun guztiekin azaldu. Hala ere, nire igarotearen zentzua ez galtzeko balioko dizuelakoan nago. Ekin niezaion bada idazteari!

1.GIDABAIMENA: Osteguna, jaieguna zen nire fakultatean (San Alberto, zientzietakoen patroi delakoa). Horrexegatik, asteazkenean bertan etxera itzuli eta zubia egitea erabaki nuen. Ostegunean, autoko gidabaimena ateratzeko azterketaren froga praktikoa nuen. Azpeitiara joan nintzen hau egitera, nire autoeskolak bertan egiten baititu frogak. Bigarren aldia zen eta (beharbada horregatik) lehenengoan baino urduriago nengoen. Oso azterketa txarra egiten ari nintzela iruditu zitzaidan une batzuetan. Hala ere, aztertzailearen izaerak asko lasaitzen ninduen, profesionala iruditu zitzaidan. Azpeitiatik itzulitxo bat eman ostean (arazo handiegirik gabe) autoa aparka nezan agindu zidan. Esan eta egin. Gidatzen ari nintzen bitartean mugikorrera deitzen aritu zitzaizkidan, hiru bider. "Evidentemente, no lo coges" aholkatu zidan aztertzaile errioxarrak. "Por supuesto" batekin erantzun nion, hotz eta zuhur. Behin autoa geldirik nuenean eta berak azterketa amaitutzat eman zuenean... "Llama al que te estaba llmanado y dile que has aprobado" esan zidan. Atsegina izan zen. Bere jokaera profesinalki beroa eskertu nion. Beranduago emaitza (behin behineko gordekina) jaso nuen autoeskolako irakasleagandik eta Falta leve bakarra egin nuela ikusi ahal izan nuen. Gidabaimena badut, autoa falta.

2.GASTEIZ: Ostegunean, azterketa egin, etxera iritsi, bazkaldu eta Donostiarako trena hartu nuen bi lagunekin elkartu (Bino eta Mikel Alberdi) eta Gasteizera eramango zigun trena hartzeko asmoz. Gaua bertan igarotzeko asmoa genuen, Josu Tete jaunaren gidaritzapean. Arratsaldetik sartu ginen giroan. Bertxo-rekin (lehengo kuadrillakidea) topatu ginen, Gasteizen ari baita Euskal Filologiako ikasketekin. Erosketa batzuk egin eta Josuren lagun baten etxera joan ginen Pizza batzuk afaltzera. Ordurako laugarren azkenportutar bat batu zitzaigun, Itu. Afaria oso ondo joan zen, parre batzuk egin genituen eta ordurarte Josurenak ziren lagunak, guztionak bilakatu ziren. Alde Zaharrean egin beharrekoa eginda (benetan giro polita), People izeneko taberna joan ginen, beste guztia itxi baitziguten. Giroak jarraitu egiten zuen. Ederki egon ginen eta denbora hegan joan zitzaigun, niri behintzat. Tabernara sartu eta erlojua lehenegoz begiratu nuenean 03:20 adierazten zuen, bigarrengoz begiratzean, 06:03. Harrituta geratu nintzen. Argiak piztu zituzten eta Josuren etxera joan behar izan genuen. Lehenago, Itu-k Bilborako autobusa hartu behar zuen eta geltokiraino lagundu genion. Etxean ordu eta erdi eskas lo egin eta gero, tren geltokira itzuli ginen, Donostiara joateko. Han, bigarren tren bat hartu eta herrira iritsi ginen.
UUEEEEPA GASTEIZ!

3.TXURI: Egun berezia larunbata ere. 10:30-etan, Lege Zaharren Enparantzan bildu ginen taldekideak. Azken xehetasunak konpondu eta Itxaso tabernan kafe bat hartu genuen, hotz egiten zuen eta. Bitartean, joko genituen abestiak, eta hauen egitura, adostu genituen, izan ere, 8 minutu edukiko genituen eszenatoki gainean, 20 taldek jo behar baikenuen egun osoan zehar. Omenaldia 12:00-etan hasi zen. 13:00 inguruan jo genuen. Kontzertua ondo joan zen eta jendeak gustura hartu gintuela ematen zuen. Bukatu genuenean, "Aupa SKASTI!" bat entzun zen. Momentuan ez nion garrantziarik eman (hotzagatik edo), baina, taldekideek ea entzun nuen galdetu zidatenean, baietz erantzun eta ondo sentitu nintzen. Eskertzekoa da horrelako keinu bat. Ez dakit nor izan zen, baina, ez dut ahaztuko.
"Egun hotz hau, ziur hotzagoa dela maite zaituztenengandik urrun." (SKASTI - TXURI - 07/11/17)

4.SKINHEAD: Bazen denboraldi bat, lagunei, ilea moztuko nuen hurrengo aldian rapatu egingo nuela esaten niela. Esan eta egin. Igandean izan zen, aitari makina hartu eta burutik pasa ziezadan eskatu nion. Beharbada arrazoia jakin nahiko duzue. Ez daukat bada arrazaoi garbirik, aldatzearren egin dut, erosotasunagatik ere bai beharbada. Beraz, ikusiko nauzue nire look berriarekin.

Badakit ez dudala sekula erreferentziarik egin, eta bada ordua. Igaro da denboraldi bat kontagailua jarri nuenetik eta momentu honetara arte 468 bisita jaso ditu nire blog-ak. Edonola ere, espero nuena baino askoz ere gehiago. Eskerrak ematea dut helburu. Zenbakia handitzen doala ikusteak, jendeak irakurtzen duela erakusten dit, eta horrek, idaztera bultzatzen nau. Besterik gabe, esker mila momentu honetantxe lerro hauek irakurtzen ari zaren horri.
Gogoratu, edozer idatzi nahi izanez gero (EDOZER), komentarioak utzi ditzazkezuela. Horrela, zuen berri izateko aukera emango zenidakete eta asko eskertuko nuke hori ere.
Agur bat Bilbotik "zauden lekuan zaudela"-ra...

"Txuri"-ri omenaldia, 20 urte 20 kontzertu

2007-11-14T10:54:00.000+01:00

Jarraian, atzoko egunean, (Urola Kostako) Hitza-n irakurri ahal izan nuen artikulua:

"2007-11-10 15:47:01
‘Txuri’ presoaren alde 20 musika taldek elkarretaratzea egingo dute
Datorren larunbatean elkartuko dira Lege Zaharren enparantzan Jose Mari Perez ‘Txuri’-ren egoera salatzeko asmoz
«Ideia eta estilo desberdinetako jendea gara, guztiak zarauztarrak, gazteak eta egoera aldatu nahi dugunak», zioen herenegungo aurkezpenean Jon Lopezek. Herriko 20 musika taldek elkarretaratzea egingo dute datorren larunbatean Jose Mari Perez Txuri preso zarauztarrak bizi duen egoera salatzeko. «Txuriren egoera ilegala da. Azaroaren 25ean 20 urte beteko ditu espetxean, eta bere kondenaren hiru laurdenak bete zituenetik bost urte igaro dira. Legean oinarritzen baldin bagara, baldintzapeko askatasunean egon beharko luke», adierazi zuen Gorka Silvanek. Putzuzulo gaztetxean egin zuten aurkezpenean musika taldeetako ordezkariak bildu ziren, eta datorren asteko elkarretaratzearekin Txuriren egoera salatuko dutela adierazi zuten. «Legea ezartzeko garaian argi gelditzen da batzuekiko eskuzabaltasuna eta besteekiko esku gogorra. Bestalde, azpimarratu beharra dago egoera honek dakarren kostu ekonomikoa eta fisikoa, bai familiarentzat baita lagunentzat ere», gaineratu zuen Silvanek. Hainbat espetxe pasatuta, gaur egun Jose Mari Perez Burgosko espetxean dago. Musika taldeen elkarretaratzea 12:00etan hasiko da , Lege Zaharren enparantzan; 14:00ak aldean babarrun jana izango dute. Herritarrei animatzeko deia egin diete musika taldeetako kideek, «partaidetza ezinbestekoa delako».

Musika taldeen zerrenda:
Burkina faso, Dirtaa, Diskoira, Erail, Erantzun, Harlore, Inor ez, Kalanbrazo, Latitud O, Mantisa, Mattinada, Metralleta, MKT, Shitak, Skasti, SKT, Stocholm S, Tantra, The art of lossing, Txixaparrazta."

Beti ere, maila mantenduz...

2007-11-13T19:50:00.000+01:00

Igandean, "kezkaturik" nengoela esan daiteke. Esan bezala, Dabitxinek mintegiko saioa burutu behar zuen larunbatean eta iada bueltan izango zen. Deitzekotan eongo nintzen, baina, arratsaldean egongo ginenez, itxarotea erabaki nuen.
Lokalera heldu nintzenean Dabitxin bakarrik aurkitzen zen bertan eta egin nion lehen galdera izan zen, noski, ea zer moduz joan zitzazkion "proba" moduko haiek. Erantzuna garbia izan zen. Oso ondo joan omen zitzaizkion. Pozik ikusten nuen laguna, bezperan zuen tentsioa kontuan hartuta, eskeinitako mailarekin gustora zegoela zirudien. Asko lasaitu ninduen, izan ere, ostiralean kontzertua eman behar izanak, urduri jartzen ninduen, lagunagatik. Are gehiago, Pearl izeneko bateria-markako arduradunetako batek kontratu moduko bat egitea eskeini zion Dabitxini. Horrek, nire lasaitasuna poz bilakatu zuen. Aurreneko gauza (maila emango zuela) jakina zen, baina, bigarrena, benetan lorpen handia zen. Daviden talentu eta esfortzuak merezi duten saria jasotzen hari dira, eta ziur nago lehenego pausoa besterik ez dela.
Entseguari dagokionean, gauza gutxi; oraingoan ere ez zela Mattin (baxua) agertu eta, nuen katarroaren erruz (aitzakia dirudien arren), zenbait abestitan desafinatu egin nuela. Datorrenerako Asgarth taldearen Goian bego kantua ikasi behar dut, eta horretan dihardut.
Gauzak horrela, Dabitxini zorionak ematea bakarrik geratzen zait. Beste guztiei, Euskal Herriak emango duen bateria jole ezagunenetarikoa izango denaren pausoak gertutik jarraitzea aholkatzen dizuet.

P.D: IPAR HAIZEA taldearen web-gunea iadanik linketan eskuragarri.

Jirako Egunerokoa (Mendaro, 09/11/9)

2007-11-10T18:50:00.000+01:00

Nola edo hala, iritsi ginen mendaroko Gaztetxera. Pixka bat itxaron ostean, taldekide guztiak elkartu ginen, bi taldetan banaturik bidaiatu baikenuen. Beste denbora tarte bat pasa zen gaztetxeko atea irekiko zuen ardura heldu zen arte. Hau gertatu zenean, barrura sartu eta bertako edertasunaz gozatu genuen. Sekulako "txokoa" zen hura. Edifizio ederra, kondizio onak, garbitasuna, txukuntasuna, apainketa polita... biltzen zituen. Jarraian, materiala barruan sartzeari ekin genion. Orduan, antolaketa akats batekin topatu ginen; musika-ekipoa oraindik ez zen han aurkitzen eta hau bertan egotearen ustezko arduradunak ez zekien ekipoa ekarri behar zuenik ere. Beraz, nahiko denbora itxaron behar izan genuen. Ekipoa jarri zutenean, eta instrumentuak probatzeko aukerarik izan gabe ere, afaltzera bidali gintuzten. Horretarako, herri guztia zeharkatu behar izan genuen, edo hori ematen zuen behintzat. Afaria ondo joan zen. Hala ere, motzegia iruditu zitzaidan eta ez genuen postrea jateko aukerarik ere izan, izan ere, denbora gainera zetorkigun. Bueltako bidea egin ostean (beste taldeko kideekin hitzegiten ihardun genuen) aipaturiko proba burutu ahal izan genuen. Geuk lehendabizi eta beste taldeak beranduago, gu izango baikinen bigarren joko genuenak. Gure pozerako Guillermo (Giller), Ander Peñagarikano (Peña) eta Xabier Alberdi (Vladi) iritsi ziren, guztiak, azken honen kotxean.
Beste taldeak proba bukatu zuenean kontzertua hasi zen.
Lehenengo abestiek ez zuten oso soinu ona eduki, baina, egokitze teknikoak egin heinean asko hobetu zen. Kontzertuak iraun zuen bitartean jendea nahiko lasai egon zen, hala ere, soraluzeko taldeak, kanta ezagun batzuen bertsioak jo zituen eta horrek ikusentzuleak pixkat bat piztuarazi zituen. Taldeko kitarrak arazo bat izan zuen bere instrumentuarekin eta Joelek utzi behar izan zion berea. Kontzertua bere amaierara heltzen ari zela, kalera irten ginen arropaz aldatzera. Izan ere, eszenografia hobetuko zuten itxura hartzea erabaki genuen.
Kontzertua hasi genuen. Lehenik, Josuk kasurako prestatu zuen bertsoa abestu ostean, Spider Ska jo genuen, koreografia eta guzti. Jarraian Autodeterminazioa, jarraian... Kontzertuaren lehen atala ondo joan zen, jendeak gustora begiratzen zigula iruditzen zitzaidan. Hala ere, lasai ziharduten. Kontzertuaren erdialdera heltzen ari ginen heinean, bertsioak jotzen hasi ginen, Enamorado de la Muerte (R.I.P.), Mierda de Ciudad (KORTATU), Kualkier Día (PIPERRAK)... eta abesti hauetan, jendeak dantza egin zezan lortu genuen. Kontzertuaren gailurra, oraingoan ere, Latinoamerikanos abestia jotzean heldu zen, taldearen ustetan, kanturik landuena eta garatuena. Bukatzeko, Jamaika izeneko reggae-ska baten ostean, El Amo de la Barraka jo genuen, askorentzat taldearen identifikazio zeinua. Eszenatokia utzi bagenuen ere, jendeak "Beste bat!" jo genezan nahi zuen. Beraz, lortutakoarekin gustora, berriro igo eta Betagarrik bertsionatu zuen Baldin Bada (BALDIN BADA) bertsionatu genuen, aldi berean. Orduan guztiok bukatutzat eman genuen emanaldia, Josu Tete-k izan ezik. Oraindik gogotsu, eszenatokira igo eta azken entseguan ateratzen saiatu ginen kantua abestu zuen. Berak konposatu zuen eta, Iza, Joel eta Dabitxinen laguntzaz aurkeztu zuen lehenengoz, bertara hurbildu zen ororentzat. Orain bai, bukatu zen kontzertua.
Taldekideak (Alberdi, Iza, Joel, Bino, Itu, Tete, Dabitxin eta Antxus) elkar zoriondu ginen. Ondorengoaz, gutxi esan daiteke; beste taldekoekin hitz egiten geratu ginela, Bino eta bion aitek kotxean jaso gintuzten arte.
Hurrengo kontzertua, Zarautzen izango da, datorren larunbatean Txuri-ren gartzelaratzearen 20. urteurrena dela eta ospatuko den omenaldian. "Euskal presoak Euskal Herrian nahi ditugulako..." bertan ikusiko dugu elkar.

P.D: Esan beharra dago, larunbatean, Dabitxinek, munduko bateriajole onenekin egingo den madrilgo Mintegian hitzordua edukita (07:00 zuen irteera), taldearekin jotzeko esfortzua egin zuela. Beraz, eskerrak eman eta zorterik onena opa nahi diot hemendik. Emayok eurra!

SKASTI TOUR '07 (Azaroak 9, ostirala, Mendaron!)

2007-11-06T12:12:00.000+01:00

Atzo, SKASTI taldeko beste abeslari eta lagun den Xabierrekin (Bino), kontaktuan jartzen saiatu nintzen ostiralean taldeak emango duen kontzertuari buruz informazioa lortzeko asmoz. Momentu horretan ez zen etxean aurkitzen, beraz, iristean e-mail bat bidal ziezadan eskatu nion, Bilbon egonik, informazioa lortzeko modu egokiena zela pentsatuz.
Hona hemen bada, "Bino"-k, SKASTI taldearen kontzertuaz gaur egun dituen ezagutzekin emandako erantzuna:

"SKASTI TOUR 2007
Urteari amaiera emateko kontzertu pare bat egongo direlaren zurrumurrua dago. jadanik bat argia eta finkatua dago. Azaroaren 9an izango da Menadroko gaztetxean Soraluzeko beste talde bat "telonero" moduan arituko direlarik. Beraien hitzetan ohore bat da honelako talde garrantzitsu batekin kontzertu bat eman ahal izatea. Gainera entzuna da Skasti taldeak Europan barrena Holanadan hain zuzen ere kontzertu batzuk ematea, baina hori biharko gauza da. Lehengora bueltatuta Mendaroko gaztetxean dohainik edo 2 euro inguru izango dela suposatzen da(garesti ez behintzt) eta ordua finkatu gabe dago. 22.30 aldera hasiko direla suposatzen da. Besterik ezean Bilobon ondo segi ta preparatu urte gazigozo honi amaiera zerutiar bat ematekoayo!!! kabrones!!! ta ostegunen fuck fuck!!!"

Horrela izanik, planen bat egina bazenute, orduz, egunez edota urtez aldatzea aholkatzen dizuet, ez baitut uste SKASTI-ren kontzerturik onena galtzeko gogo handiegirik izango duzuenik.

Besterik gabe, bertan ikusiko garelakoan agurtzen zaituztet. Ska! Ska! Ska!

P.D: Ez itzazue Bino-ren akats ortografikoak aintzat hartu, izan ere, tratamenduarekin dabil. Ea denon artean sendatzea lortzen dugun. BESARKADA BAT BINO HANDIARI!

Casting-aren 2. fasea

2007-11-03T12:27:00.001+01:00

Asteazkeneko entrenamenduaren osteko dutxa garaian, Dabitxinek, ea egun bertako gauean entseatzera azalduko nintzen galdetu zidan. Erantzuna jakina da, oso nekaturik banengoen ere.
Bigarren aldi honetan askoz ere lasaiago nengoen. Mattin (baxua) ez egotean, entseguak ukitu ez-ofizialagoa hartu zuen. Horregatik eta bigarren aldia izateagatik, erosoago sentitu nintzen. Lehenengo aldiko kantu antzerakoak jotzen aritu ginen, baina, giro festazaleago batean. Horrek, erlaxatuago jotzeko aukera eman zidan. Abestien zatiak gogoratzearen arloa hobeto menperatu nuen. Hala ere, "sartzeko" denborak kontrolatzeko zailatsunak izan nituen, baxuaren falta somatzen bainuen. Honek, erritmoaren erreferentzia galduarazten zidan une batzuetan.
Egia esan, oraingo honetan, gustorago geratu nintzen eskainitako nire mailarekin. Gainera, Mikel, Aitor eta Dabitxinek koroak egiten zizkidaten eta abestiak osatuago geratzen ziren.
Entseguaren emaitzak: Parre batzuk bota izana, eztarria bertan uztea eta berriz itzultzeko aukera.

Casting I.H.

2007-10-30T15:51:00.000+01:00

Ez dakit oso ondo nola, baina, heldu zen igandea. Lasai nengoen etxean, ez bainuen uste Ipar Haizeak entsegua egingo zuenik astebukaera honetan. Esan zidatenez, David gaixo egon zen aste osoan zehar eta, ostiralean ere, bere horretan jarraitzen zuen. Hala ere, uste guztien aurka, "Dabitxin" beraren deia jaso nuen 14:30-ak inguruan. Banekizkien ikasteko esan zizkidaten abestiak, baina, hala ere, azken errepasoa emateaz gain, inprimatu egin nituen, "txuleta" moduan.
Agindu bezala, 17:00-etan lokalera iritsi nintzen eta iadanik han zeuden Mattin (baxua) eta Aitor (kitarra) agurtu nituen. Haiekin hitz egiten geratu nintzen, David heldu zen arte. Mikel (kitarra) izan zen heltzen azkena. Jotzen hasi ginerako 18:00-ak ziren.
Taldearen maketako kantuekin hasi ginen. Abestiak oso onak iruditzen bazaizkit ere, ez zaizkit kantatzeko "erosoak" egiten, geldoegiak baitira. Hala eta guztiz ere, ahalik eta ondoen abesten saiatu nintzen, noski. Urduri nengoen eta zenbait zati ahaztu zitzaizkidan. Ez nion garrantzi handiegirik eman eta afinatzen saiatu nintzen, bestea, abestiak ondo ikaste kontua dela uste baitut, lan erraza. Sutagar taldearen abestiak ere jo genituen eta abeslariak tonu altuetan abesten badu ere, erosoago sentitu nintzen. Talde honen kantuen artean, Nazka, David eta Goliath, Begira, Ametsa ote? eta, nola ez, Jo Ta Ke jo genituen. Batzuk ez ziren oso ondo atera, zatien ordena ez baikenekien.
Azkenik, Guns 'n' Roses-en, hain ezagunak diren, Knocking On Heavens Door eta Sweet Home Alabama-rekin saiatu ginen. Lehendik jotzen zituzten abestiak ziren, beraz, menparatzen zituzten. Niri ordea, asko kosta zitzaizkidan, eta nire erara abestu nituen.
20:00-etan amaitu genuen. Ez nintzen oso gustora geratu emandako mailarekin, bigarren aldi batean, hobeto egin nezakeela uste dut.
Guzti honekin ere, esperientzia berria eta ederra izan zen. Errepikatzekoa? Taldeak erabaki behar. Ni prest nago.

SKA-P ¿S. A.?

2007-10-26T11:21:00.000+02:00

Beno, hurrengo berriak, bitan banatzen nau, edo hobeto esanda, banandu egiten dizkit bihotza eta arrazoia:
Lehengo egunean, etxean lasai nengoela, Adrianek, ea SKA-P taldearen web orrialdea aspaldian bisitatu nuen galdetu zidan. Ezetz erantzun nion, eta baita zer berri agertzen zen galdetu ere. Berak ez zidan erantzun nahi izan, nik neuk irakurtzea hobe nuelakoan, pentsatzen dut. Aukera izan nuenean beraz, web orrian sartu nintzen. Egia esan, ziur ez banengoen ere, banekien zer topatuko nuen, denbora kontua baitzen. Berrien atalean Pulpul-en (taldeko ahots nagusia, kitarra eta leader-a) idatzi bat zegoen, 2007ko urriaren 12an eskegia. Bertan, gauza askoren artean (eskerrak batez ere) berri bat emanten zen: Taldekide ohiak lehengora itzuliko zirela eta abesti zaharrak jotzeari ekingo ziotela. Hala ere, taldekide honek ez zuen berria guztiz ziurtzat eman nahi, eta orregatik, mesfidantza kutsua eman zion idatziari, berri ofiziala, "egotekotan", 2008 urtearen hasieran emango dela adieraziz. Hala ere, beste hiru taldekideren argitalpenak irakurrita, berriak nahiko ziurra ematen du. Lehen esan bezala, denbora kontua zen.
Berri honek bitan zatitzen nauelarena azaltzen dut:
Alde batetik, jakina zen, taldea itzuliko zela, lorturiko arrakastak hala baitzioen. Hasieran ez nuen ulertu "parón indefinido" haren arrazoia. Taldeak, bere momenturik gozoenenan, jotzeari utzi zion. Orain itzultzeari, kutsu komertziala hartzen diot, hau da, diru nahiak bultzatzen dituela lehengora. Itzulera honek dudan jartzen du taldearen zaleekiko konpromisua.
Bestalde, SKA-P-ren abesti berriak entzuteko gogoak ikusmena lausotzen dit. Bi urte konposatzen aritu ostean, Pulpul-ek aurkeztu ditzazkeen abestiak imaginatzen saiatzen naiz, izugarriak ziurrenik. 2008 urtearen bukaeran diska berria ateratzeko asmoa dutela ere esaten da web orrian. Badute denbora beraz, lan polita egiteko.
Garaia iristen denean ikusiko dugu ea itzulerak merezi izan duen.

S. D. San Inazio [+]

2007-10-24T12:27:00.000+02:00

Atzo auzoko futbol zelaira agertu nintzen berriro (20:30), taldearekin entrenatzeko asmoz. Goiz zen oraindik, baina ez goizegi antza, berri txar bat jasotzeko. Bi taldekiderekin topatu nintzen lehenik, Kapi eta Ikerrekin. Lehenak, belaunean zituen arazo fisikoak zirela eta, entrenamentua ez egitea erabaki zuela esan zidan, astebukaeran partidua galdu zutelarekin batera. Bigarrenak ordea, niretzat garrantzitsuagoa zen zerbait esan zidan: San Inazio taldea utzi berri zuela. Entrenatzeilearekin izandako tira-biren ondorioa zela esan zidan. Ez zitzaidan sinesgaitza egin, lehendik ere bien arteko gatazka batzuen lekuko izan bainintzen. Asko penatu nintzen, taldean nuen lagunik onena baitzen. Beti niretaz arduratzen zen eta taldean ondo senti nedin saiatzen zen. Nire anfitrioia zen.
Beno, dena ez zen beltza izango atzoko entrenamenduan. Saioaren azken atalean, partidu bat jokatu genuen. Lehen jokaldietan, nire hegaleko jokalariak nahiko ondo jolasten zuela ikusi nuen. Gero jakin izan zuen arrazoia, hitz egin genuenean. Berak nire aurpegia ezagutzen zuela eta arerioak izan ginelako ustea zuela esan zidan. Nik posible zela esan nion, bere aurpegia lehendik ikusia nuela iruditzen baitzitzaidan. Jarraian, Getxo-ko futbol taldeko jokalari ohia zela esan zidan. Hara hor, bere jokuaren arrazoia. Gaur egun San Inazio taldean egoteko arrazoia jakin nahi izan nuen, eta bizi zen tokitik gertuago zegola esan zidan.
Gustora aritu nintzen beraz, partiduak (laburra, ene iritziz) iraun zuen bitartean, lehia eskaintzen zidan jokalari bat defendatu behar bainuen. Nire taldeak aise irabazu zuen, eta taldearen jokoaren inguruan aurreko egunetan nuena baino sentsazio hobeagoaz etxeratu nintzen.

P.D: Ziur Iker faltan botako dudala, baina, gainontzekoekin erlazioak estutzen ahaleginduko naiz.

"Zaitu ai Dabitxin!"

2007-10-21T19:22:00.000+02:00

Esan bezala, Igande arratsaldean egingo nituen probak Ipar Haizea taldearekin. Eguna heldu da eta baita momentua ere. Ez nekien zer ordutan joan behar nuen, beraz, Davitxinekin kontaktuan jartzen saiatu naiz. Ez dut lortu. 17:00-ak inguruan, entsegu lokalera abiatu naiz. Ez zegoen inor. Espero nuena zen. Hala ere, ez dit batere axola izan. Kantak beste behin birpasatzeko erabili dut denbora, telebistan Formula 1-eko lasterketa ikusten nuen bitartean. Denbora aurrera zihoan eta ez zen inor azaltzen. Bat batean mezu bat iritsi zait. Davidena zen eta entsegua hurrengo astera arte atzeratuko zutela esaten zuen. Arrazoia zera zen; bera gaixo zegoela eta ez zela entseatzeko egoeran sentitzen. Orduan, mezu batez erantzun diot.
Aukera izan dudanean (iragarkietako tarteaz baliatuz), etxera joan naiz lasterketa lasaiago ikusteko asmoz.
Alde batetik, zapuztuta geratu naiz, gogo handia bainuen esperietzia berria hau probatzeko, baina, bestetik, pozik nago, denbora gehiago izango baitut abestiak ikasteko.
Hurrengo astean beharko du izan...

P.D: Duela 2 minutu Raikkonen-ek lasterketa eta mundiala irabazi ditu, Zorionak!
Go Kimi Go!

Crónicas de un Jueves Universitario (Vol.1)

2007-10-19T14:22:00.000+02:00

Afaltzeaz bukatu genuen. Kalera irteteko ideiara egiteko ordua zen. 22:00-ak ziren eta 22:30-etan Nikorekin geratuta nengoen. Telebista ikusten geratu ginen, minututxo batzuk (Nadal Vs Murray, Tenisa). Bitartean, Ipar Haizearen kanta batzuk lortu nituenez (Xabier Alberdi "Vladi"-ri esker), hauen letrak ikasten jardun nintzen.
Orduak mehatxatzen zuenean, norbere prestaketekin hasi ginen. Segituan iritsi ginen Sarrikoko geltokira. Bidean, gauerako genituen itxaropenak kontatzen genizkion elkarri. Nikolas gu baino beranduago agertu zen, eta aurkezpenak egin ostean, metroko ahoan sartu ginen. Alde Zaharrean jeitsi behar genuen.
Lehenik, Iturribide kalera jo genuen. Ekaitz Borda tabernan hasi genuen girotzea. Lagunek zerbeza batzuk hartu zituzten. Gauza ondo zihoan. Ondorengo orduetan giro polita egongo zela zirudien. Hitz egin genuen lasai, zabal, gozatuz... eta musikak bigarren papera betetzen zuen (Marea, Ska-P, Offspring, Su Ta Gar...). Bertan denboralditxo bat eman ostean, parean geratzen zen batean sartu ginen. Ez zegoen inor, baino, giroak geuk jarriko genuela erabaki genuen (Nikoren esana), nahikoak baginen eta. Tabernaria oso jatorra zen eta konfidantzak egin ostean, DVD antzeko batean Piperrrak taldearen zuzeneko kontzertu baten grabazioa jarri zigun. Gozatu egin nuen. Musikaz hitz egin genuen, talde zaharrez, berriez, igarotako kontzertuez, datozenez...
Halako batean mugitzeko ordua bazela erabaki genuen. Markelekin topatu ginen orduantxe. Hau, lehendik ezagutzen zuen lagun talde batekin zegoen. Hauei jarraitu genien, esperiantziadunak zirelakoan. Ez ba! Galdurik ibili ginen pixkatean, bila zebiltzan taberna aurkitu arte. Hark, ordurarte ikusitako giroarekiko ezberdintasuna erakusten zuen. Zarautzen hain ezaguna zaigun taberna baten antza handia zuen. Gustora egin ginen, musika hark, dantza egiteko eta ondo pasatzeko aukera ematen baitzigun, neska polit anitzez inguraturik. Luze samar egon ginen han. Hala ere, bagenuen gaina hartzeko beste tontor bat; Kafe Antzokia. Hara zuzendu ginez beraz. Taldeko bi kiderentzat berria zen hura. Giroak jarraitu egiten zuen. Jendartean nahastean gero eta jende gehiago ezagutzen nuela egiaztatu nuen. Jende pila ikaragarria geunden barruan. Mota guztietako musikaz (Disco, Negu Gorriak, Rolling Stones, Red Hot Chilli Peppers, Fermin Muguruza, Rhianna-ren Umbrella...) nahikoa gozatu genuela erabaki eta gero, kalerantz abiatu ginen. Asko eskertu nuen, nazkatzen hasia bainintzen. Behin kalean geundela, Ane Bombinekin topatu ginen. Honek, parrandarako gogoa zuela esan zigun. Guk ordea, Alan, Maka, Itu eta hirurok hurrengo eguneko klaseak genituen buruan, beraz Taxia hartu genuen, eta etxera itzuli ginen. Adrian ordea, lehendik esandakoari fidel, Bermeoko lagunarekin elkartu zen gaua luzatzeko asmoz.
Ohean nintzela ordularia begiratu nuen: 03:53

Arde Bilbao!

2007-10-18T18:57:00.000+02:00

Dear diary:

Egun berezia gaurkoa. Bi lagun ditugu gaurkoan etxean; Alan eta Beñat Makazaga, "Maka". Lehenak gurean bazkaldu du. Beranduago Makaren bila joan naiz Sarrikoko geltokira, 16:00-tan geratua bainintzen. Orduan azaldu naiz, baina, aurreratu egin zait, beno, zazkit, neskalagunarekin baitzegoen. Biak agurtu eta Makari eskua eman diot, denbora zen batera egoten ez ginela eta. Hitz egiten igaro dugu bidaia erdia. Orduan, Cristinak, egoitzara joan behar zuela esan digu. Etxera igotzeko eskaintza egin diot, baina, eskaintza ukatu du. Horrela, Maka eta biok jarraitu dugu aurrera. Heltzean, Itu eta Alanek hitz egiten jarraitzen zuten, nesketaz oraingoan. Makari etxea erakutsi ostean, Adrianen gelan (wifi duen bakarra, sukaldeko "txoko" batekin batera) finkatu gara. Bertan eman dugu arratzaldearen zatirik handiena, internetaz baliatuz, zenbait bideo ikusiz, hitz eginaz... Gustora sentitu naiz, ez baita horrelako bi lagun etxean edukitzeko aukera egunero izaten. 19:30 dira une honetan eta afaldu ondoren gau-girora irteteko asmoa dugu. Komando Bizkaiaren botere igoera aipatzekoa da. Aliantzei esker dena ere.
Gaur gaueko kideak: Maka, Alan, Jon (Adrienen Bermeoko gelakide eta laguna), Niko (Nire gelako lagun Eibartarra), Ane Bombin, Jon Segurola "Txili", ni neu eta parrandarako gogoarekin batzen zaigun edonor. Adrianek izan ezik, denok ditugu bihar klaseak. Horregatik, gaurkoan, azkar etxeratzen saiatuko gara. Ikusiko dugu.
Bihar, astia badut, idatziko dut gau honi buruz. Blog honen irakurle maite guztiei.

Biologiako Euskarazko taldea (31. Taldea)

2007-10-17T12:55:00.000+02:00

Beno, lehen klase egunetik 23 gehiago igaro dira iada, eta bada gelakideen (ezagutzen ditudanena behitzat) aurkezpena egiteko ordua. Kronologiari jarraituz burutuko dut aurkezpena, hau da, ezagutu nituen ordenaren araberakoa izango da:

Alex-Ander Aldasoro, "Alan": Zarautzen, 1989ko apirilaren 8n, jaioa. Lehen mailako ikasketak Zarauzko Ikastolan burutu zituen. Bigarren mailakoak berriz, Lizardi ikastetxean. Saskibaloiko jokalari ohia. Surfa atsegin du, eta honi inguratzen dioten gainontzeko kirolak, hala nola, skateboarding-a, snowboarding-a eta abar. Gaur egun, Getxoko izebaren etxean bizi da, Las Arenas auzoan. Tipo alaia, jatorra, urduria, "eroa"... Lehendik ezagutzean (kuadrillakoak izaki), oso ondo moldatu nahiz berarekin. Nire klaseak arindu ditu (alderantziz ere izango zelakoan nago) eta Campus osoan dudan konfidantza onena da, dudarik gabe.

Oier Aranzabal: (Iadanik aurkeztua)

Markel Irizar: Zumarragan jaioa, 1987an. Lehen mailako ikasketak Zumarragako Ikastolan burutu zituen. Areto futboleko eta sakibaloiko jokalari ohia. Bilbon bizi da, beste bi (edo hiru) lagunekin batera alokatua duen pisu batean, nire antzera. Tipo xelebrea, isila, "pasota" kutsua duena, alaia, jatorra, lasaia... Lehen egunetan gerturatu zitzaigun (Alan eta bioi) eta hizketan hasi ostean, lagun egin ginen. Klaseetan, hauetatik at dagoela emanten du. Campusean Alan, Markel eta hirurok ibili ohi gara.
Altua, gorpuzkera zabala (ez ordea lodia), look gogorra, zinta batez jasoriko adats-erdi kizkurtua, bi adarreko "perilla"...

Nicolas, "Niko": Eibarren jaioa, 1988an. Lehengo urtean Euskal Filologiako ikasketak hasi zituen EHU-ko Gasteizko Campusean. Gogoeta sakon baten ostean, etorkizuenean irakasle bezala amaitu nahi ez zuela erabaki zuenez, bertan behera utzi zituen ikasketak. Futboleko jokalari ohia (haibatetan arerio izan dudana gainera). Egun, Rugbian aritzen da. Bilboko Miguel de Unamuno ikasle-egoitzan bizi da. Jatorra, serioa, burutsua, abertzalea, langilea. Bioestatistikako ariketa batean berarekin jarri behar izan nuen, handik aurrera, ondo eramaten gara. Autobus bidaia batzuk batera egiten ditugu. Politikoki jantzia.
Altu samarra, zabala, ile motza, janzkera arrunta...

Asier, "Axi": Eibarren jaioa, 1984an (duela 23 urte). Erdi mailako ziklo bat egin zuen eta fabrika batean lanean hasi zen. Hura gutxi zela eta, Unibertsitate ikastetekin saiatzea erabaki zuen. Bilbon alokatuik duen pisu batean bizi da, Romo-n, Alanengandik gertu. Jatorra, oso urduria, oso langilea...
Alanen altuerakoa, gorpuzkera gihartsua, janzkera arrunta baita ere...

Jarraian, maila txikiagoan ezagutzen ditudanak:

"Rapero bizko flipaua", Oihanen antza duena, Orioko Alex, "Desagradable", "Redesagradable", Eba, "Enpo", Jokin Valenzuelaren antza duena, Ibarretxe Lehendakariaren alaba omen dena (ziurtatzeke)... Hauetaz, eta gehiagotaz, gauza gehiago ere idatziko nituzke, baina, klasean 94 garenez eta erdietaz zerbait aipatzeko egun osoa beharko nuenez, hemen geratuko naiz, ideia bat egin dezazuen nahikoa delakoan.

Jarraituko du...

Kaotiko, Zarautzen

2007-10-16T11:51:00.000+02:00

Larunbat honetan, kuadrilla eguna dela eta, Kaotikok bere gira-ko azken kontzertua emango du Zarauzko munoa plazan!

Gaueko 23:30etan izango da, Darlin Shoes taldearekin batera, beraz, han ikusiko gara talde honen abestiez gozatzen dugun bitartean. Ea kanta zahar ugari jotzen dituzten (Kaos Etiliko) eta berrietaz zertxobait ahazten diren.

Ipar Haizea

2007-10-15T22:30:00.001+02:00

Internetaz baliatuz, lagunekin hitz egitera nindoan, bizilagunak uzten zidan biartean behintzat. Horrela, David Gorosperen (Davitxin) nick-ean "SE BUSCA CANTANTE" jartzen zuenez, eta neu, bere beste taldeko (Skasti) abeslarietako bat naizenez, broma bat egitea erabaki dut. Haserre itxura eginez, hori jarri aurretik, ordura arteko abeslariari esan ohi zaiola esan diot. Orduan, barre egin du. Jarraian, "iragarkia" Ipar Haizea taldeari zegokiola esan dit. Biok egin dugu barre, espero nuena baitzen. Egoerara nola heldu diren azaldu ostean, eskaintza egin dit lehenengoz: "hi antxus hi animau ai¿¿" idatzi dit. Barre egin dut, noski, brometan ari zelakoan. Hala ere, Davitxinek berean jarraitu du: Ea zergatik ez nintzen aproba egitera ausartzen eta abar. Denbora bat pasa ostean, eta bere horretan jarraitzen zuela ikusirik, benetan ari ote zen pentsatzen hasi naiz. Azkenik, ez ausartzeko arrazoirik ez nuela eta, aproba egitekotan geratu gara. Igande honetan izango da, urriaren 21ean. Ahal dudana egingo dut noski, horrelako esperientziek on egingo didatelakoan. Onartu beharra dut, beti (ezagutzen dudanetik behintzat) izan dudala gustoko Heavy-a, abesteko duen zailtasun, baina aukera ederrengatik.
Orain, aukera izanik, nola esan ezetz horrelako aukera bati! Idatziko dut honi buruz.
Beno, orain, taldearen abesti bat ikastera noa, nolabait lortzen badut behintzat.
"Basamortu anker honetan galdurik goaz..." (Ipar Haizea - Aurrera)

"Rutinaren morroiak bihurtu gara..." (Hertzainak - Aitormena)

2007-10-15T19:24:00.000+02:00

Badirurdi, Bilboko bizitzak, errutinarantz jotzen duela pixkanaka. Goizean esnatu (07:00), gosaldu, dutxatu, jantzi, motxila prestatu eta kalerantz abiatzen naiz oraindik ilun dagoenean. Igogailuaren zain, eguneko lehen gogoeta egiten dut, beharrezko guztia hartu ote dudanaren inguruan. Ezkaratzetik irtetean, lanean egon ohi den garbitzaileari "Egun on!" bat eskaini eta autobus geltokiraino dudan distantzia egiten dut, beherantz begira normalean. Iristean, Ane Bombin agurtu eta autobusari itxaroteko jarrera egokia hartzen dut. Leioako Campusera iristean, autobusetik jaitsi eta fakultaterantz abiatzen naiz. Garaiz heltzen naiz beti, beraz, pasilloko eserlekuetan jezarri ohi naiz. Atezainak atea irekitzean, guztiak batera sartzen gara eta norbere lekuetan eseri ostean klaseak hasten dira, irakaslea heldu bada behintzat.
Hala ere, gaur aipagarria deritzodan zerbait gertatu da: Kimikako klasean ginen, Oscar Castillorekin, eta bat batean, irakasleari, mugikorrak jo dio. Isiltasun osoa gauzatu da momentu horietan eta guztiok (begiak geure apunteetan genituenok barne) begiratu diogu. Orduan, maisuak, lasaitasun osoz, mugikorra poltsikotik atera eta egin beharrekoa egin du, honek jotzeari utz ziezaion. Jarraian, "zuek ez zarete bakarrak", esan du, irrabartsu, bere tolerantzia agerian utziz. Zurrumurrua sortu da orduan, gelan. Hala ere, irakasleak azalpena emateari berrekin dio eta segituan bueltatu da, giroa, bere ohiko egoerara. Guztira 20 segundo, gehienez.
Klasearen bukaeran, tabloira hurbildu naiz, ikaskide guztien antzera, Oscarrek iadanik jarriak zituen Kimikako kontroleko kalifikazioak ikustera: [5.0] Espero nuen, kontrola egin eta minutu batera ohartu banintzen nire akats larriaz, eta guztia, galdera ondo ez irakurtzeagatik. Zapuztu beharrean, gogoz bete nau emaitza honek eta motibazioa igo dit, aurrerantzean datorrenarekiko. Ikusten duzuenez, hori da nire egun batek duen gertaerarik aipagarriena. Beno, hori eta Markel ez dela azaldu klasera, baina azken honi buruz idatziko dut aurrerago.
Orain, zuen baimenaz, korrika saio bat egitera aterako naiz, Ituk aholkatu zidan leku batera. Ordu bete egiteko asmoz noa. Ikusiko dugu.

Anaia jaio zaigu!

2007-10-14T16:56:00.000+02:00

Gasteizen bere ikasketak burutzen ari den gure lagun Josu "Tete"-k, blog bat sortzea erabaki du, aitzindarion antzera, bertan Gasteizko bizipenen inguruan idazteko, eta horrela, ingurukoek, bere berri izan dezagun. Josuren ikuspuntutik abiatuta, Arabako hiriburuan jazotako gertaeren berri izango dugu beraz, hemendik aurrera, Gasteizko Goraberak blogean sartzen garen orotan. Une honetatik aurrera, linken artean izango duzue helbidea. Horrenbestez, zorte on anaia txikiari eta bere aita Josuri.

Komando Gasteiz aurrera!

Xabier Iruretagoiena, Profeta

2007-10-11T11:16:00.000+02:00

Komando Bizkaia Jainkoa da eta Xabier Iruretagoiena haren profeta.

Beno, gaur arte aipatu ez badut ere, aipamen berezi bat merezi duelakoan nago. Blog honen izena ez da nire originalidadearen fruitua izan, Xabirena baizik. Adrianen blogean irakurri ahal izan genuen lehenegoz, "zemouz ziok komando bizkaia???" galdetzen zuenean. Lehen unetik, aintzat hartu genuen, Xabik, Bilboko pisu berera gindoazen lagunarte inguruko hiru ikasle zarauztarrei erreferentzia egiteko erabili zuen espresioa. Beraz, nire bloga izendatzeko erabili nuen, Xabik horretarako arazorik edukiko ez zuelakoan. Agian, harro ere egon daiteke.
Besterik gabe, eta gai hau argi utzita, Xabiri eskerrak eman, ikasketekin zorte ona opa eta berak guri emandako izena defendatuko dugula jakinaraztea soilik geratzen zait.

Esker Aunitz! Eta agur bero bat gure anai Komando Donostiari!

Leioako Agiria

2007-10-10T09:46:00.000+02:00

Komando Bizkaiak Euskal Herriari:

Talde armatuak, bere helburuak burutzeko orduan aurkitzen dituen oztopoen artean, Leioako EHU-ko Zientzia eta Teknologia Fakultateko irakasleak areriotzat dituela ulertzen du. Hauek buruturiko errepresioa dela medio, ikasleon gizartearen garapena mantsotu da. Horregatik, Taldeak, jakinarazi nahi dio, bai irakaslegoari, bai hauen zapalkuntza ahalbidetzen dutenei, laister, ekintza iraultzailez beteriko erantzuna emango duela.
Taldeak, bere arerioak aurkezten ditu:

Oscar Castillo: Kimikako irakalsea. Eibarren jaioa (1970). Azalpen garbiak. Pazientzia asko. Esperientziaduna eta ikasleak ulertzen saiatzen denetako. Langilea. Serioa. Profesionala.
Izengoitia: RAFA
Leire Ormaetxea: Matematikako irakaslea. Infernuan jaioa (666). Txistezalea. Harroa. Gaztetako frustrazioa ikasleekin ordaintzen duen horietakoa. Berez elbarria.
Izengoitia: PATATXUNGA
Jon Saenz: Fisikako irakaslea. Nekaturik jaioa (9:99'99''). Lasaia. Giro ona sortzen duen horietakoa. Gauza asko jakintzat ematen ditu. Ile zuria. Burusoila. Txikia.
Izengoitia: UFFF!
Arantza Urkaregi: Bioestatistikako irakaslea. Laudion jaioa (1959). Lasaia. Langilea. Pertsona ona. Lodia. Gorriz (gaizki) tindaturiko ile zuria. Betaurrekoduna. EAE/ANV-ko kidea.
Izengoitia: TOPO
Mariasun Requero: Biomolekulen irakaslea. Groenlandian jaioa (1969). Alaia. Txolina. Albinismo sintomak.
Izengoitia: EDURNEZURI
Arantza Iriarte: Geografi fisikoko irakaslea. Covadongan jaioa (K.a. XXIX. mendean). Zaharra. Lasaia. Zimurtsua. Zuhurra. Tradizionalista.
Izengoitia: JURASIKA

Talde armatuak, ikasleon gizartearen onuran, lanean jarraituko du. Ikasleon eskubide zibil eta politikoen alde arituko da eta borroka armatua erabiliz, Herria, inposaturiko botereetatik, zapalkuntzatik eta askatasun ezatik at jartzen ahaleginduko da. Horretarako, ikasleon laguntza eskatzen du.

Ikasle eta errebelde!

Komando Bizkaia

K. B.

2007ko urriaren 10ean, Leioan (Euskal Herria)

S. D. San Inazio

2007-10-08T19:12:00.001+02:00

2007ko urriaren 4a, osteguna, 20:00. San Inazioko futbol zelaian negoen. Esan zidatenaren arabera, ostegunetan, 20:00-etan entrenatzen zuen niri, Bilbon negoen bitartean, entrenatzeko aukera emango zidan futbol taldeak. Arduradun itxura zuen gizon zahar batengana jo nuen. Hari, San Inazioko jubenilen entrenatzailearen inguruan galdetu nion. Hark, kanpoan zela eta eskuz seinalatu zidan gizon batekin hitz egin nezan gomendatu zidan. Hala egin nuen. Honek, entrenatzailea Mexikon zela berretsi zidan. Baina, ordezko bat zutela eta iadanik entrenamendua hasia zela ere esan zidan (hau dena, eskuz mutil talde bat adierazten zidan bitartean). Begirada bat bota nien. 18 bat mutil. Gehienak altuera handikoak.
Aldagelan sartu nintzen eta arropaz aldatu. Bitartean buruari birak ematen nizkion. Oso altuak ziren. Nire berezko taldearen (Zarautz K.E.) maila berean zeuden (edo hala uste nuen). Ez nituen ezagutzen. Euskaldunak ote? Jatorrak ote? Onegiak ote? Nire hartan nenbilela, zelaira atera nintzen. Ordezko entrenatzailearekin hitz egin, eta honek berotzera bidali ninduen. Hala ari nintzela, taldearen nondik norakoa ulertzen saiatzen nintzen. Ariketa fisikoak egiten ari ziren eta horrek ez zidan asko erakusten. Nahikoa berotu nuela erabaki nuenean, etrenatzaileari jakinarazi nion eta ariketan sartu ninduen, nire ohiko postua zein zen galdetu ondoren. Ariketa sinplea. Ez zirudien aparteko ezer zirenik, beraien mailan egongo nintzela sinesten hasi nintzen. Bitartean, kideak, euren buruak aurkezten hasi zitzaizkidan... gazteleraz lehenengoa, gazteleraz bigarrena, gazteleraz hirugarrena... Ariketa bukatu zenean, entrentzaileak ofizialki aurkeztu ninduen taldearen aurrean. Oso arrera ona egin zidaten, segituan sentitu nintzen taldearen kide bat gehiago. Bereziki mutil batekin hitz egin nuen entrenamenduak iraun zuen bitartean; Ikerrekin. Kasualitatea. Entrenatzaileak bi talde bereizi eta partidua antolatu zuen. Hasi ginen. Ez nuen hura gehiegi ulertzen. Hark ezin zuen Jubenilen Euskal Ligako talde bat izan. Ikerri galdetu eta Bizkaiko Jubenilen bigarren mailan zeudela jakinarazi zidan. Orduan zer "San Inazio" zen gure maila berean zegoena? Gasteizkoa. Pixka bat lasaiturik, baina dezente zapuzturik, partiduan jarraitu nuen. Aise moldatu nintzen eta pare bat erakustalditxo egiteko aukera ere eman zidaten.
Luze gabe, partidua bukatutzat eman zuen Mr.-ak eta dutxara abiatu ginen.
Euskaldunak ote? Jatorrak ote? Onegiak ote? Ez, bai, ez, hurrenez hurren.
Txarregiak?

Gudari Eguna '07

2007-10-07T14:59:00.000+02:00

Ez nuen zenbaki hartan pentsatzeko beta handiegirik izan. 18. Ikasketei zegokienean, ez zen ezertxo ere aldatu, denak bere hartan jarraitzen zuen. Eguerdian, etxera iristearekin batera, bi lagunek batera zoriondu ninduten. Eskertu nien, eta eskertu nuen. Huskeria badirudi ere, norbaitek hura nire eguna zela (Eusko Gudarienaz gain) gogoraraztea behar nuen. Mahaian eseri nintzenerako platera bertan zegoen, nire urtebetetzerako bereziki prestaturiko spaghetti-ak. Hori esan zidaten behintzat. Adrianek klasera joan behar zuenez, eta segur aski asteburura arte ikusiko ez ginenez, elkar agurtu ginen. Arratsalde hartan, ohorezko bisita jasotzekoak ginen Itu eta biok, Josu "Tete"-ren eskutik. Hau, Boluetan (Eusko Tren eta Metroaren arteko lotura duen geltokia) jaso ondoren, Kafe Antzokira joan ginen. Han, zerbait hartuaz, hitz egiteko aukera eduki genuen. Etxeratu egin ginen. Pizza batzuk afaldu eta kalerako prestatu ginen, izan ere Oierrekin biltzeko asmoa genuen, metroaren Sarrikoko ahoan. Alde Zaharrean jeitsi behar genuen eta ailegatu bitartean, Oierrekin ordutegietaz hitz egiteko aukera izan nuen.
Metrotik ateratzean, Oierrek artzaina zirudien. Asmo txarrik gabe, hura atsegin zuela sumatu nuen. Tabernatan sartzen hasi ginen eta, honekin batera, jende ezaguna ikusten. Sekula ez nuen pentsatuko hainbeste aurpegi ezagun ikusiko nituenik Bilboko ("Euskal Herriko hiririk handiena") Alde Zaharreko gau-giroan. Zarauztarrak ez ezik, inguruko herrietakoak ere begiztatu nituen. Atsegina izan zen, izan ere, herrian bertan agurtzen ez ninduen jendeak agurtzen ninduen, eta alderantziz noski.
Taberna haietako batean, mahai batean eseri eta musikaz (beste gaien artean) hitz egin genuen, laurok gogoko baikenuen hartaz aritzea. Orduak aurrera joan hala, giroa lekuz aldatzen zela jakinarazi zigun Oierrek, beraz, hainbeste aipatu dizuedan Kafe Antzokira joan ginen, egun hartan bigarrenez. Hango giroa zeharo aldatu zen. Lasaitasuna galdu zuen, baina, atsegina izaten jarraitzen zuen. Dantza pixkat egin ondoren (mota guztietako musikarekin) eta Ane Bombinekin (Iazko gelakide eta lagun) egon ostean, etxera itzuli ginen.
Erlojua begiratu nuen 04:11, irailaren 28a. 18 eta egun bat neuk. 18 nire lagun "Bino"-k (Xabier). Zorion mezua idatzi eta bidali nion. Ondoren ohean sartu nintzen.
Agur eta ohore!

Finkapenerako bidean (Vol.1)

2007-10-07T14:16:00.000+02:00

Bigarren eta hirugarren egunak antzerakoak izan ziren. Oraindik Iparra aurkitu nahian jarraitzen nuen. Biziraupenari zegozkion arlotan gauzak ondo zihoazen, baina, ikasketen ingurukoek ez zuten itxura onik. Ikasgai bakoitzaren aurkezpen zorrotza egiten jarraitzen bagenuen ere, banituen nahikoa buruhauste ordurako, ordutegiekin batez ere. Dena pixkanaka argituko nuela erabaki nuen.
Esan bezala, Oier ezagutzeak mesde egingo zigun. Asteazkenean, Ituk, Oierrek berari erakutsitako leku batera eraman ninduen; Kafe Antzokira. Metroan joan ginen eta ate parera iritsi arte ez nuen inoiz imaginatuko Kafe Antzokiaren kokapena halakoa zenik; altuera handiko eraikin baten baxua (0º). Bertatik oso gertu, EAJ/PNV-k Bilbon duen ordezkaritza ikusi ahal izan genuen. Sartu ginen azkenean. Hori leku lasaia, atsegina, erosoa... Ordenagailua motxilatik atera (izan ere lehendik nekien wifi zegoela) eta han pasa genuen arrtsaldearen zatirik handiena, lagunekin hitz egiten, Ituk entrenamendura joan behar izan zuen arte. Etxera itzuli ginen. Bidean Anartz ezagutu nuen, Ituk klasean zuen, eta honekin eskubaloira entrenatzen (C.B. Barakaldo) zuen, nafarra. Etxean bakarrik egon nintzen pixkatean, Adrian, eta beranduago Itu, etorri arte. Hurrengo eguna luzea (eta berezia) izango zen, beraz betebeharrak egin ostean, oheratu egin nintzen.

Lehenengo orduak

2007-10-02T18:01:00.001+02:00

Bilbora heldu ginen, Aita, Ama eta hirurok. Aparkalekua aurkitu ostean, etxera igo ginen, maletak eta gainontzekoak hartuta. Hauek desegin ondoren, eta aitari etxea erakusten nion bitartean (amak ikusia zuen iada), Itu eta Adrian heldu ziren, lehenengoaren amaren laguntzaz. Agurrak egin, eta auzora jaitsi nintzen gurasoekin, falta zitzaizkidan gauzak dendaren batean aurkitzeko esperantzaz. Hauek lortu eta gero, etxera igo nintzen. Jarraian, gurasoengandik agurtu nintzen eta orduan, han geratu ginen, Komandoko hiru kideak. Sentsazio arraro bat sentitu ahal izan nuen. Alde batetik, pozik nengoen, nire bizitzaren bi garai ezberdin bereiziko zituen mugaren gainean bainengoen, baina, bestetik, ezezagunarekiko urduritasunak ezinegona eragiten zidan. Lehenengo gauean ez nuen ia lorik egin. Ordua heldu zenean, ohetik jeiki nintzen, gosaldu, dutxatu... eta prest negoenean kalerantz abiatu nintzen. Bi lagunek ohean jarraitzen zuten, lo, ziurrenik. 07:30etako autobusa hartu behar nuen eta 07:20etarako "geralekuan" (BizkaiBus) nintzen, ez bainuen lehenengo egunean berandu iritsi nahi. Pixkat itxaron behar izan banuen ere, arazo handiegirik gabe heldu nintzen Leioako Campusera. Nahiz eta lehendik lekua ezagutu, galdu egin nintzen. Ez nuen ZTF (Zientzia eta Teknologia Fakulatea) aurkitzeko arazorik izan. Gehiago kosatatuko zitzaidan ordea, zegokidan ikasgelarekin topo egitea. Sarrerako tabloietan begiratuz gero arazorik gabe gela aurkitu ahal izango nukeela esan zidatenez, horixe egin nuen. Ezta arrastorik ere. 20 minutuz eraikinean bueltaka ibili eta gero, nire egoera bertsuan zeuden bi neskek zera galdetu zidaten: "emm... ¿1º de Biología?". Baiezkoa egin nien, eta aurten, lehenego aldiz emandako ezohiko egoera bat eman zela ulertarazi zidaten; ordutegietan eragina izan zuen arazo informatiko bat. Hori bai, Biologiako lehenego mailakoekin soilik. Orrialde haietako zenbaki ulergaitzak ahal nituen moduan interpretatuz eta Erromara banindoa adina galdera eginez, zegokidan gelara ailegatu nintzen. Han ez zegoen aurpegi ezagunik, beno, bat; batxilerra Oteiza Lizeoan burutu zuela nekien zumaiar bat. Bigarren edo hirugarren orduan (ez dut ondo gogoratzen), Alan iritsi zen eta lasaitasunez arnasa hartu nuen. Autobusaren erruz, lehenengo (eta bigarrengo agian) kalsea galdu zuela esaten zidan bitartean, Oier Aranzabal antzeman ahal izan nuen. Banekirn Biologia ikasten ari zela, bigarrengo mailan zegoela eta baita Bilbon bizi zela ere. Ezagutzen ez duzuenontzat; ni baino urtebete zaharragoa den eta Zarauzko Ikastolan ikasia den zarauztarra da. Egia da ez dudala berarekin konfidantza geheiegirik izan, baino, ziur nengoen hori aldatuko zela, beraz, are gehiago lasaitu nintzen. Goiza horrelaxe joan zen. Bueltako autobusa hartzeko ere arazorik ez. 14:30etan etxean nintzen. Bazkaria egina nuen eta Ituk eta biok klaseak bukatu genituen bitartean, Adrian bere saiorako prestatzen ari zen, klaseak arratsaldez baititu.
Aipatzeko apartekorik gabe eguna joana zen iada.

Commando Begins

2007-10-02T11:07:00.000+02:00

Agur bat irakurle orori:

2007ko urriaren 2a da, asteartea, eta momentu honetan klaserik ez dudanez, nire blogari hasiera emango dion testu hauxe idazteari ekingo diot. Blog honetan, interesa dakizkizueken berriak argitaratzen saiatuko naiz, ahal dudan maiztasun handienarekin. Ez dizuet ezertxo ere ziurtatzen, baina, proba egin behar. Blog bat sortu eta bertan berriak argitaratzeko ideia Adrian Ucinengandik (lagun eta egungo pisukide) hartu nuen. Izan ere, bada astebete baino gehiago (kurtsoa hasteraekin batera) bloga sortu zuela eta bertan sartu ostean, nire adiskideek nire berri izateko modu ona dela deritzot.

Nire bizitzaren aro berri bati hasiera ematera noa Aitor Iturralde (Itu) eta Adrian Ucinekin batera. Horregatik, hirurok alokatu dugun Bilboko etxeko elkarbizitzaren tira-birak, entrenamenduetakoak, hiriak berak eskainitakoak eta, nola ez, EHUko Leioako Campuseko Biologiako lehenengo mailako ikasle bezala bizitako bizipenak izango ditut idazpide.

Konturatuko zineten (eta batzuk harritu ere bai) Euskara batua erabili dudala orain arte. Beno, ba hala egingo dut beti. Horren errua ere Adrianek du. Bere blogean irakurri ahal izan nuen bezala, Euskara batuaren erabilpenak, Euskarak duen berezko aniztasuna arazo ez bilakatzea ahalbidetzen du. Guztiz ados.

Besterik gabe, ongietorriak izango zarete nire blogean sartzen zareten guztietan.

To be continued...