Eutanasia

Hitzak berak ileak tentetzen dizkigu: eutanasia. Lerroak eta lerroak idatzi izan dira kolore ilunez margotu izan den gai honen inguruan; eta bazkal osteko solasaldietan ere maiz jorratzen den gaia da. Arrazoietako bat da oso humanoak diren bi dualismo platonikoren orbitan mugitzen dela: bizitza/heriotza eta eskubidea/obligazioa. Eta inor ez gaude, mendebaldeko kultura duten herrialdeetan behintzat, dualismo horietatik salbu.

Estatu askok eta askok debekatu egiten dute, legez, eutanasia. Estatu horiek estatu demokratikoak dira: gehiengoak jartzen ditu legeak. Eta gehiengoak, zorionez, ez du inongo gogorik izaten jaso duen bizitza bakarrari amaiera emateko, noski. Horrek ez du esan nahi, ordea, inork ez duenik behar hori sentitzen.

Zenbait politikariri ahoa betetzen zaio, abortoaren gaiaz mintzatzean, esaten duenean garatzen ari den fetu batek bizitzeko eskubidea duela; ahaztu egiten zaio, ordea, hiruko erregela aplikatuz, agonizatzen ari denaz ari garenean, bizitzeko duen eskubideaz aritu beharko ginatekeela, ez bizitzarekiko duen obligazioaz. Zaila da ulertzen pertsona batek ezen bizitzen jarraitzeak sufrimendua besterik ekartzen ez dion, bizitzen jarraitzeko irrika berreskura dezakeenik bizitza bera obligazio gisa ikusten badu edo erakusten bazaio. Estatuek kolektibo horrentzat aukera/irtenbide berezirik kontenplatu ere ez egitea ez da bidezkoa. Estatu justua gizartearen ongizatea bermatzen duena da; eta sobera sufritzen duten zenbait gaixorentzat ongizatea heriotza dela errealitate bat da, tristea eta onartzen zaila bada ere.

Ez dut, inondik inora, eta ez nazan inork gaixki interpreta, eutanasiaren aldeko baldintzarik gabeko apologia egin nahi. Eta, baharbada, hiltzeko eskubidea aldarrikatzen duenaren hitzak ez du definitiboa izan behar berak bakarrik; baina gaur egun duena baino pisu handiagoa izan beharko lukeela uste dut.

Nire iritziz, adituz osatutako talde batek, edo erakunde batek, eutanasiaren inguruko legeak berrikusi beharko lituzke, eta lege hauen interpretazio egokiena bilatzen egin beharko luke lan, kasuan kasu.