Deiaren zain nagon...

Orri zuri bat eta idazteko beharra. Beharbada idazteari berrekingo niola esan nizula oroitzen dut. Bada, dena idatzi nahiko nuke, burutik pasatzen zaizkidan huskeri guztiak. Erregistratuta gera daitezen nahiko nuke eta gero zuri bidali eskutiz batean, zuk irakur ditzazun, nik sentitzen eta pentsatzen dudana errespetatzen eta haintzat hartzen duzun horri.

Gaur, 1981-eko iskribu bat irakurri ahal izan dut zuhaitz baten sabelean, hain juxtu nire aitak soldaduzka egiten pasa zuen urtekoa. Ceuta. “... y tallo corazones a navaja en el torso desnudo de un naranjo”, Kutxi Romeroren lirika nerabilkin buruan. Gero, ’78-ko beste zauri bat begiztatu dut. Lehenokoa baino zaharragoa. “Ezer ez zuhaitz baten bizitzan”, esan du amak. Orbela “lepo” lurrean, munduaren nekearen ondorioz eroriko balira bezala, irailean edo. Berri txar asko munduan eta bat bera ere ez mendi haren puntan. Saiek eguneroko hegaldiarekin agurtu gaituzte. Baita etxolako basozain itxurako abeltzainak ere. “¿A donde vais?” neska batek. Guk erantzun. “Zirkular bat in behar dute”, hark lagunei. “Euskal Herritik atea ta galdu?” amak, zuhur. “Honbre, euskaldunak zeate ta!” haiek, harrituta. “Zarauztarrak. Zuek?” “Goierri; Beasain, Ordizi...”. “Geure herrian gatibu” pentsatu dut nik.

Egunotako abestia izan dut gogoan mendian. Jakin nahiko nuke ea lirikak noizbait batenbat hunkituko duen eta eragingo dion aldaketaren bat, oso txikia bada ere, bere barnean. Lagunek deitu egin naute, orain bi minutu, konposatu berri dudan abestia osatzen duten akordeen inguruan galdezka. Deitu egin naute. Ez da gutxi. Taldea entseatzeko geratu da. Hiru ginen taldekide izanda ere falta ginenak. Nire falta somatu dute. Nik eurena. Hilabeteak daramazkit taldean entseatu gabe. Faltan botatzen dut. Bakarka ibili naiz taldeak izan ditzakeen irrikikak asetzeko proiekturako lana aurreratzen. Nire aportazioa egin nahi dut, zu kanpoan zaren bitartean.

Jakin nahiko nuke, abestiaren hitzek benetan esanahi bereziren bat baduten niretzat, edo oso merkea den ekialde hurbileko gatazketako baten kaltetu larrienei erreferentzia egitea eta horregatik egin dudan. Maite dut Adala. Beharbada edonor da gai ume haien lekuan jarri eta hiru hitz elkarren segidan kantu batean biltzeko. Halakoak telebistan ikustera ohituta gaude. Ni behintzat bai. Beharbada abestiko nire hitzek ez diote beste inori balioko herrialde garatuek garapen horri jarritako prezioaren ondorio krudelenak garestiegiak direla argi ikusteko. Niri bai, nire hitzak direlako eta idatzita ikustean balio bikoitza hartzen dutelako.

Gaur, herrialde arrotz bateko telebista-kate arrotz batean entzun ahal izan dut Pablo Nerudaren obraren bateko esaldi... sakona, urduritasunaren erakusgarri zela antzeztu nahi zuen aktore baten ahoan, tonu jostatian, esaldiari duen sakontasuna kentzeko ahalegin gehiegizkoa agerian utzi nahiean-edo: “La poesía no es de quien la escribe, sino de quien la necesita”. Hala nahi duenak hausnar beza.

Hemen ditun, egunean zehar pilatutako eta hirekin elkarbanatzeko aproposak izateagatik horretarako berberarako desio sutsua piztu zidatean ideia askoren artean orain berreskuratutakoak. Hi gabe logale naun. Gaurko gauak min bat eta bi ohe. Deiaren zain nagon...